Danıştay · 8. Daire
Danıştay 8. Daire 2024/1258 E. 2025/7098 K.
- Mahkeme
- Danıştay
- Daire
- 8. Daire
- Esas No
- 2024/1258
- Karar No
- 2025/7098
- Karar Tarihi
T.C. D A N I Ş T A Y SEKİZİNCİ DAİRE Esas No : 2024/1258 Karar No : 2025/7098
TEMYİZ İSTEMİ İNCELENMEKSİZİN RET KARARI
Davacı ... vekili Av. ... tarafından, 20/06/2021 tarihinde Ankara ili, ... caddesi kaldırımında yürürken John F. Kennedy caddesi kesişiminde yer alan 37 numaralı apartmanın önündeki ASKİ kapağının kaldırımdan yaklaşık 10 cm kadar aşağıda bulunması nedeniyle, davacının sol ayağının kenar ile boşluk arasında kalarak kırılması olayında davalı idarelerin hizmet kusurları bulunduğundan bahisle, şimdilik 1.000,00-TL maddi ve 150.000,00-TL manevi tazminatın ödenmesine karar verilmesi istemiyle Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığına ve ... Su Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğüne karşı açılan dava sonucunda, ... Bölge İdare Mahkemesi... İdari Dava Dairesince verilen ... tarih ve E:..., K:2023/6822 sayılı kararın, davalı idarelerce temyizen incelenerek bozulması istemiyle yapılan başvurular incelendi. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İstinaf" başlıklı 45. maddesinin 6. bendinde; Bölge idare mahkemelerinin 46. maddeye göre temyize açık olmayan kararlarının kesin olduğu belirtilmiş, "Temyiz" başlıklı 46. maddesinde, Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemesinin madde hükmünde sayılan davalar hakkında verdikleri kararların, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi Danıştay'da temyiz edilebileceği, aynı maddenin 1. fıkrasının (b) bendinde ise "Konusu dokuz yüz yirmi bin Türk lirasını aşan; vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemler hakkında açılan davalar"ın temyiz kanun yolu incelemesine açık olduğu, 48. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında ise; temyizin kesin bir karar hakkında olduğunun anlaşılması durumunda, temyiz isteminin reddine karar verileceği kurala bağlanmıştır. 04/06/2025 tarih ve 32920 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 7550 sayılı Kanun’un 7. maddesiyle, 2577 sayılı Kanun'un Ek 1 inci maddesinin ikinci fıkrası, "17 nci madde uyarınca duruşma yapılmasının zorunlu olduğu davalar ile 45 inci ve 46 ncı maddeler uyarınca istinaf veya temyiz yoluna başvurulabilecek kararların belirlenmesinde davanın açıldığı tarihteki parasal sınır esas alınır." şeklinde değiştirilmiştir. Bölge idare mahkemelerinin hangi davalar hakkında verdikleri kararların temyiz edilebileceği, 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesinde tahdidi olarak sayılmış olup, konusu para ile ölçülebilen davalara ilişkin olarak idare mahkemelerince verilen kararlara karşı istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, bölge idare mahkemelerince verilen kararların temyize tabi olup olmadığının, istemde bulunulan parasal tutarın davanın açıldığı tarihteki temyiz parasal sınırına göre belirlenmesi gerekmektedir. Bu durumda, tazminat isteminden kaynaklanan uyuşmazlığın, davanın açıldığı tarihte geçerli olan temyiz parasal sınırın altında kaldığı görülmekte olup, temyize konu kararın Bölge İdare Mahkemesinin 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesine göre temyiz kanun yolu açık olmayan "kesin" kararlarından olduğu anlaşıldığından, temyiz istemlerinin incelenmesine yasal olanak bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle, TEMYİZ İSTEMLERİNİN İNCELENMEKSİZİN REDDİNE, Bölge İdare Mahkemesi'nce, kesin olarak verilmesi gereken karara karşı temyiz yolunun açık olduğu belirtilerek davalı idarelerin yanlış yönlendirilmesi nedeniyle, temyiz başvuru ve karar harcı toplamı olan ...-TL'nin istemleri hâlinde davalı idarelere ayrı ayrı iadesine, posta giderlerinin istemde bulunanlar üzerinde bırakılmasına, kesin olarak, 23/09/2025 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.