Danıştay 7. Daire 2022/4707 E. 2025/1739 K.

T.C. D A N I Ş T A Y YEDİNCİ DAİRE Esas No : 2022/4707 Karar No : 2025/1739 TEMYİZ EDENLER : 1- (DAVACI) : ... VEKİLİ : Av. ... 2- (DAVALI) : ... Bakanlığı ... Başkanlığı - (E - Tebligat) VEKİLİ : Av. ...

İSTEMİN KONUSU : ... Bölge İdare Mahkemesi .... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K... sayılı kararının taraflarca temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ : Dava konusu istem: Davacı adına, re'sen tarh edilen 2019/1-3 dönemine ilişkin vergi ziyaı cezalı gelir geçici vergi, 2019 yılının Mart dönemine ilişkin vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergisi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemiyle yapılan düzeltme-şikayet başvurusunun zımnen reddine dair işlemin iptali istemiyle dava açılmıştır. İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: .... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:... K:... sayılı kararıyla; olayda, yapılan aramada 3.469 litre etil alkolün ele geçirildiği görülmekte ise de; özel tüketim vergisinin doğması için etil alkolün, alkollü içki hüviyetine kavuşmuş olmasının gerektiği, Özel Tüketim Vergisi (III) Sayılı Liste Uygulama Genel Tebliği'nde etil alkol liste kapsamında yer almadığından vergiye tabi olmadığının belirtildiği, ele geçirilen ürünün etil alkol olduğu göz önüne alındığında, söz konusu durumun vergi hatası kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinden, dava konusu işlemin vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergisine isabet eden kısmında hukuka uygunluk bulunmadığı; dava konusu işlemin gelir geçici vergisine isabet eden kısmı yönünden, düzeltme-şikayet işlemine konu ihbarnamelerde, geçici vergi aslının aranmayacağı ve gecikme faizi hesaplanabilmesi için ihbarnamede zorunlu olarak bu verginin yer aldığı belirtilmekte ise de, ihbarnamede, vergi aslının fark olarak tarh edilen miktar sütununa yazıldığı, bu suretle ihbarnamenin geçici vergi aslını ihtiva edip etmediği hususunda tereddüt yaratabilecek nitelik taşıdığı ve mahsup döneminin de geçmiş olduğu dikkate alındığında, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun mükerrer 120. maddesi uyarınca geçici vergi aslında da hukuka uyarlık bulunmadığı; dava konusu işlemin gelir geçici vergisi üzerinden kesilen vergi ziyaı cezasına isabet eden kısmı yönünden, davacının çeşitli malların toptan satışı faaliyetini 15/02/2019-31/03/2019 tarihleri arasında yürüttüğü, 14/03/2019 tarihinde yapılan aramada ticari faaliyetinin devam ettiği anlaşılmış olup, ele geçirilen 3.469 litre etil alkol nedeniyle adına geçici vergi üzerinden vergi ziyaı cezası kesilemeyeceği yolunda davacı tarafından ileri sürülen iddianın, vergi hatası kapsamında değerlendirilemeyeceği ve hukuki yorumla çözümlenebilecek bir ihtilaf olduğu sonucuna varıldığından, işlemin anılan kısmında hukuka aykırılık bulunmadığı; dava konusu işlemin kanuni süresinde beyanname verilmediğinden bahisle kesilen özel usulsüzlük cezasına isabet eden kısmına gelince, davacının hukuki bir sorun teşkil eden ve yasaların yorumu sonunda çözümlenebilecek nitelikte olan itirazlarının adına kesilen cezaların tebliğ tarihinden itibaren dava açma süresi içerisinde vergi mahkemesinde açılacak bir davada incelenebilecek nitelikte olduğu, dava açma süresi geçirildikten sonra düzeltme-şikayet yoluyla yapılan başvuruya ilişkin işlemin iptali istemiyle açılan davada incelenemeyeceği, söz konusu durum 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 118. maddesi kapsamında vergi hatası kapsamına girmediğinden, işlemin anılan kısmında da hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergisi ile gelir geçici vergisine isabet eden kısmının iptaline; gelir geçici vergisi üzerinden kesilen vergi ziyaı cezası ile özel usulsüzlük cezasına isabet eden kısmı yönünden ise davanın reddine karar verilmiştir. Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurularına konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve taraflarca ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurularının reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI : Davacı tarafından, gelir geçici vergisi üzerinden kesilen vergi ziyaı cezası ve özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemiyle yapılan düzeltme-şikayet başvurularının reddine dair işlemlerin iptali istemiyle açılan davalarda farklı yönde verilmiş yargı kararlarının bulunduğu, vergiyi doğuran olayın re'sen mükellefiyet tesisinden kaynaklandığı, bandrolsüz etil alkol bulundurma eylemi sebebiyle özel tüketim vergisi mükellefiyeti tesisinden sonra yapılan matrah takdiri sonucu doğan matrah farkının takdir komisyonunca sigara tesliminden kaynaklandığı kabul edildiğinden, gelir geçici vergisi tarhiyatı yoluna gidilmişse de, mahkeme kararları ile, etil alkolün vergiye tabi olmadığı, vergi dairesince verginin mevzuunda hata yapıldığı ortaya konduğundan anılan verginin cezasının da iptali gerektiği; davalı idarece, tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

TARAFLARIN SAVUNMALARI : Taraflarca savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'ÜN DÜŞÜNCESİ : Kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA Karar veren Danıştay Yedinci ve Dokuzuncu Dairelerince, 2575 sayılı Danıştay Kanunu'na, 3619 sayılı Kanun'la eklenen Ek 1. madde hükmü uyarınca birlikte yapılan toplantıda, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME: Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR SONUCU: Açıklanan nedenlerle; 1.Temyiz istemlerinin reddine, 2. ... Bölge İdare Mahkemesi... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının ONANMASINA, 3. ... TL maktu harç tutarının temyiz eden davacıdan alınmasına, 4. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, bu kararın taraflara tebliği ve bir örneğinin de Bölge İdare Mahkemesine gönderilmesini teminen dosyanın ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, 14/05/2025 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.