Danıştay 3. Daire 2023/6917 E. 2025/3046 K.

T.C. D A N I Ş T A Y ÜÇÜNCÜ DAİRE Esas No : 2023/6917 Karar No : 2025/3046

TEMYİZ EDENLER :1-(DAVACI) ... Turizm ve İnşaat Dış Ticaret Limited Şirketi VEKİLİ: Av. ...

2-(DAVALI) ... Vergi Dairesi Müdürlüğü ... VEKİLİ: Av. ...

İSTEMİN KONUSU: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurularına ilişkin... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ: Dava konusu istem: Motorlu araç alım satımı faaliyetiyle iştigal eden davacı adına, muhteviyatı itibari ile yanıltıcı belge düzenlemek suretiyle paravan firmalara ilk iktisap öncesi gerçek satış bedelinden daha düşük bedelle muvaazalı araç satışı yaparak katma değer vergisi matrahını aşındırdığı yolunda saptamaları içeren vergi tekniği raporu uyarınca tanzim edilen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2016 yılından devir gelen indirilebilecek vergi tutarının bulunmadığı da gözetilerek yeniden oluşturulan beyan tablosu uyarınca 2017 yılının Ocak ila Nisan dönemleri için re'sen salınan üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. bendi gereğince kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının araç satışı yaptığı ... hakkında idarece yapılan tespitlerden, anılan mükellefin araç alım satımını gerçekleştirebilecek gerçek bir ticari faaliyetinin olmadığı, kayıt ve tescile tabi araçların ilk iktisabında düşük katma değer vergisi ödemek için kurulmuş paravan bir firma olduğunun anlaşıldığı, aralarında anılan mükellefin de bulunduğu firmalara düzenlenen faturaların muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge olarak değerlendirilmesi suretiyle davacı adına 2016 yılına ilişkin yapılan katma değer vergisi tarhiyatına karşı açılan dava Mahkemelerinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararı ile reddedildiğinden, dava konusu tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı, kesilen özel usulsüzlük cezasının hukuka uygun düşmediği ve söz konusu fiil 213 sayılı Kanun'un 359. maddesi kapsamında olduğundan üç kat vergi ziyaı cezası kesilmesinde hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisi yönünden dava reddedilmiş, özel usulsüzlük cezası ise kaldırılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurularının, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENLERİN İDDİALARI :Davacı tarafından, hakkında düzenlenen raporda özel tüketim vergisi yönünden eleştirilecek bir husus bulunmadığının tespit edilmiş olduğu, ilgili firmalara yapılan satışın gerçek bir araç satışı olduğu, salınan özel tüketim vergisi bulunmadığından aynı kaynaktan gelen katma değer vergisi tarhiyatının hukuka aykırı olduğu, araç satışlarına ilişkin bedellerin banka aracılığıyla tahsil edildiği, ilgili firmaların özel tüketim vergisi matrahını aşındırmak üzere kurulan firmalar olduğunun bilmesinin mümkün olmadığı, haksız ve hukuka aykırı olarak salınan cezalı verginin kaldırılması gerektiği ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir. Davalı idare tarafından, kesilen özel usulsüzlük cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülerek kararın aleyhe olan hüküm fıkrasının bozulması istenilmektedir.

TARAFLARIN SAVUNMALARI : Taraflarca savunma verilmemiştir. DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz istemlerinin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA Karar veren Danıştay Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME: Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçelerde ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR SONUCU: Açıklanan nedenlerle; 1. Temyiz istemlerinin reddine, 2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının ONANMASINA, 3.Davacıdan 492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (3) sayılı Tarife uyarınca nispi harç alınmasına, 4. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 24/06/2025 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.