Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/5859 E. 2024/4033 K.

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI: 2014/447 E., 2015/107 K. İlk Derece Mahkemesince sanıklar Mert, Mustafa ve Yasin hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun( 5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca verilen beraat kararları bakımından, katılan mağdure ve katılanın anılan sanıklardan şikayetçi olmaması nedeniyle katılan mağdure vekilinin bu sanıklar hakkında verilen beraat kararlarını temyize hakkı olmadığı belirlenmiştir. Sanık ... hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve sağlık için tehlikeli madde temini suçlarından kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR 1.Sanık ... hakkında çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve sağlık için tehlikeli madde temini suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 109 uncu maddesinin birinci fırkası, üçüncü fıkrasının (b) ve (f) bentleri, beşinci fıkrası ve 194 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılamasında mevcut delillerin değerlendirilmesi sonucu, Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.03.2015 tarihli ve 2014/447 Esas, 2015/107 Karar sayılı kararı ile çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 62 ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve sağlık için tehlikeli madde temini suçlarından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir. 2.Sanıklar Mert, Mustafa ve Yasin hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işledikleri iddiası ile 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (f) bentleri ile beşinci fıkrası uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılamasında mevcut delillerin değerlendirilmesi sonucu, Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.03.2015 tarihli ve 2014/447 Esas, 2015/107 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi, uyarınca ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir. 3. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ A. Sanık ... Müdafiinin Temyiz İsteği Olay günü aşırı derecede alkollü olan mağdurenin beyanlarının çelişkili olduğuna, sanığın üzerine atılı istismar suçunun oluşmadığına, sanık hakkında atılı suçtan beraat kararı verilmesi gerekirken mahkumiyetine karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna, sanık hakkında verilen mahkumiyet kararlarının bozulmasının gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir. B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği Süre tutum dilekçesiyle sanıklar hakkında verilen kararın temyizine ilişkindir. III. GEREKÇE A. Sanıklar ... ve ... Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden Katılan mağdure ve katılanın anılan sanıklardan şikayetçi olmaması nedeniyle, katılan mağdure vekilinin atılı suçlar bakımından katılan vekili sıfatı bulunmayıp, verilen beraat kararlarını temyize hakkı olmadığı anlaşılmakla, vaki temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir. B. Sanık ... Hakkında Sarkıntılık Suretiyle Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir. C. Sanık ... Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma ve Sağlık İçin Tehlikeli Madde Temini Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamış ve katılan mağdure vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. IV. KARAR A.Sanıklar ....ve ... Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle katılan mağdure vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca, oy birliğiyle REDDİNE, B. Sanık ... Hakkında Sarkıntılık Suretiyle Çocuğun Cinsel İstismarı, Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma ve Sağlık İçin Tehlikeli Madde Temini Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden Gerekçenin (B) ve (C) bölümünde açıklanan nedenlerle Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.03.2015 tarihli ve 2014/447 Esas, 2015/107 Karar sayılı kararında sanık müdafii ile katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.05.2024 tarihinde karar verildi.