Yargıtay 9. Ceza Dairesi 2021/4869 E. 2023/298 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. İstanbul Anadolu 11. Sulh Ceza Mahkemesinin, 26.06.2014 tarihli ve 2013/817 Esas, 2014/585 Karar sayılı kararı ile sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102 inci maddesinin birinci fıkrasını oluşturduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilerek dosya asliye ceza mahkemesine gönderilmiştir. 2. İstanbul Anadolu 35. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2015 tarihli ve 2014/430 Esas, 2015/7 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan vekilinin temyiz isteği; süre tutum dilekçesi şeklinde olup, verilen beraat kararına ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Katılanın sanığın çalışmış olduğu iş yerinde işe başladığı, bölüm sorumlusunun sanık olduğu, katılan işe girdikten sonra sanığın kendisine cinsel taciz eylemlerine başladığı, katılanın cinsel taciz eylemlerine dayanamayıp 03.04.2013 tarihinde istifa dilekçesi verdiği, istifa nedenini ise yoğun baskı nedeni olarak belirttiği, sanığın aynı iş yerinde çalışan ve aynı odada bulunan ... hesabından yapmış olduğu yazışmalar incelendiğinde katılana karşı sanığın cinsel taciz eyleminde bulunduğunun anlaşıldığı iddia edilerek kamu davası açıldığı ve telefon mesajları, dosyaya sunulan mesajlar göz önüne alınıp mevcut delillerin sanığın mahkumiyeti için yeterli olmadığı gerekçesiyle cinsel taciz suçundan beraat kararı verilmiştir. IV. GEREKÇE İstanbul Anadolu 11. Sulh Ceza Mahkemesinin, 26.06.2014 tarihli ve 2013/817 Esas, 2014/585 Karar sayılı kararı ile söz konusu eylemin 5237 sayılı Kanun'un 102 inci maddesinin birinci fıkrasını oluşturduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilerek gelen dosyada, cinsel saldırı suçu hakkında herhangi bir hüküm kurulmadan, sanık hakkında cinsel taciz suçundan yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 35. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2015 tarihli ve 2014/430 Esas, 2015/7 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.01.2023 tarihinde karar verildi.