Yargıtay 8. Ceza Dairesi 2025/332 E. 2025/6062 K. – İnfaz Kurumuna

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2017/229 Esas, 2017/434 Karar SUÇ : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Yapılan ön inceleme neticesinde Kandıra 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.05/.2017 tarihli ve 2017/229 Esas, 2017/434 Karar sayılı kararının ve 10.07.2024 tarihli ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü: Temyiz süresinin geçmesinden doğan sonuçları ortadan kaldırmak üzere başvurulan eski hale getirme talebiyle ilgili olarak değerlendirme yapma ve karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'a ait olması karşısında, sanığın eski hale getirme talebi niteliğindeki dilekçesine yönelik yerel mahkeme tarafından verilen 10.07.2024 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek yapılan incelemede; Başka bir suçtan dolayı cezaevinde bulunan sanığın 18.05.2017 tarihli duruşmada hazır edildiği, hükmün kendisine tefhim edildiği ancak yasa yoluna dair kısımda ''5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun ) 263/1. maddesi gereğince cezaevinde bulunan sanığın tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta bir dilekçe vererek kanun yollarına başvurabileceğinin'' yazılmadığı ve bu hususun tefhim edilmediği ve gerekçeli kararın da sanığa hiç tebliğ edilmediği anlaşılmakla, sanığın 24.04.2024 tarihli eski hale getirme ve temyiz istemlerinin süresinde olduğu tespit edilmiştir. Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. GEREKÇE Sanık hakkında yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 297 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezaların, türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1- (e) maddesinde, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 5237 sayılı Kanun’un 67/2 - (d) maddesi uyarınca, zamanaşımı süresini kesen 18.05.2017 tarihli mahkumiyet hükmünden temyiz inceleme tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir. II. KARAR Açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden, hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak oy birliğiyle DÜŞMESİNE, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.07.2025 tarihinde karar verildi.