Yargıtay 8. Ceza Dairesi 2023/3278 E. 2024/526 K. – Hakkı Olmayan

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/1905 E., 2022/3589 K. SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz HÜKÜM : Beraat TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının 02.07.2019 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz, nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır. 2. Eskişehir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.07.2021 tarihli kararı ile, a. Sanığın kilitlenmek suretiyle bina içinde muhafaza altına alınmış eşya hakkında hırsızlık suçundan mahkumiyetine, b. Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına, c. Sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5 ay hapis cezası ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, Karar verilmiştir. 3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 23.12.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusu üzerine 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280 inci maddesinin ikinci fıkrasını uyarınca ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına, sanığın hakkı olmayan yere tecavüz suçundan beraatine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan vekilinin temyiz isteği, atılı hakkı olmayan yere tecavüz suçunun sübut bulduğuna, hukuka aykırı olarak beraat kararı verildiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Temyizin kapsamına göre; A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü 1. Dava konusu olay, sanığın dava konusu aralarında bir sözleşme olmaksızın katılana ait depoyu kullandığı, depoda katılan ...'ün de eşyalarının bulunduğu, sanığın depoyu kullanmakla kalmayarak depo içinde bulunan ve katılanlara ait olan eşyaları çaldığı iddiasına ilişkindir. 2. Mahkemece katılanın şirketinin yanındaki boş deposunu zaman zaman tanıdıklarına da kullandırdığı, bu deponun anahtarının katılanın arkadaşı olan tanık T.D.'de bulunduğu ve depoyu kullanabildiği, tanık T.D.'nin sanığın ricası üzerine geçici olarak eşyalarını koymak üzere deponun anahtarını sanığa verdiği, katılan tarafından sanığa kiralanan bir yer olmadığı, sanığın kira bedelini tanık ödediği iddialarının ise bütünüyle tutarsız olduğu ve tanık beyanları ile doğralanmadığı, iş yerinin eklentisi niteliğinde olmayan depoda gerçekleşmesi nedeniyle iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçunu oluşturmayacağından eylemin bir bütün halinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hakkı olmayan yere tecavüz suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü Hırsızlık suçuna konu eşyaların muhafaza edildiği yerin katılana ait bir depo olduğu, bir iş yerinin eklentisi durumunda olmadığı, burada çalışan kimse bulunmaması nedeni ile ilk derece mahkemesinin bu yerin, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçuna konu olmayacağına yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir. Dosya kapsamına göre, katılanın depoyu kullanma ve kullandırma konusunda sözlü olarak yetki ve anahtar verdiği tanık T. D.'nin bu yetkiye dayalı olarak sanığa depoyu kullanması ve kendisine ait eşyaları koyması konusunda izin verdiği, sanığın söz konusu depoyu malikmiş gibi işgal ettiğinin, hak sahibinin buradan yararlanmasına engel olmadığı, dolayısıyla hakkı olmayan yere tecavüz suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesince sanığın mahkumiyetine karar verilmesi isabetsiz bulunmuştur. IV. GEREKÇE Sanık hakkında kurulan hükümde, tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, katılanın kendisine ait dava konusu deponun kullanımı hususunda verdiği yetki doğrultusunda tanık T.D'nin bu sanığa depoyu kullanması ve kendisine ait eşyaları koyması konusunda izin verdiği anlaşıldığından unsurları oluşmayan hakkı olmayan yere tecavüz suçundan sanığın beraatine karar verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir. Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 23.12.2022 tarihli katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Eskişehir 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.01.2024 tarihinde karar verildi.