Yargıtay 8. Ceza Dairesi 2021/18226 E. 2024/745 K. – Kişiyi Hürriyetin

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2020/1206 E., 2021/345 K. KATILANLAR: Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma HÜKÜM : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir. I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Ereğli Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemi ile dava açılmıştır. 2. Ereğli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.06.2020 tarihli kararı ile sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine karar verilmiştir. 3. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 26.03.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kabulü ile davanın yeniden görülerek sanığın 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz istemi, üzerine atılı suçu işlemediğine, suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, mağdur rızası dışında hareket etmediğine yöneliktir. III. OLAY VE OLGULAR Dava konusu olay, sanığın eşi olan mağduru zorla araca bindirip götürmek sureti ile üzerine atılı suçu işlediği iddiasına yöneliktir. A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığı kabul edilerek beraatine karar verilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk derece Mahkemesince verilen hükmün hukuka aykırı olduğu kabul edilerek, sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir. IV. GEREKÇE Mağdur ile sanığın resmi nikahlı eşler olup olay tarihi itibariyle ayrı yaşadıkları, olay günü sanığın Kulu ilçesinde bulunan mağdurenin babasına ait evden mağduru almaya gittiği, mağduru ve oğlunu araca aldıktan sonra ikamet ettikleri Ereğli ilçesine geldikleri ve akabinde mağdure ile kendi rızaları ile polis merkezine giderek ifade verdikleri olayda, her ne kadar soruşturma aşamasında alınan ifadelerde sanığın mağduru araba bagajına koyarak götürdüğü beyan edilmiş ise de, mahkeme aşamasında alınan beyanlarında mağdurun babası ile sanık arasında anlaşmazlık olduğu, mağdurun babasının tarafların barışmasına izin vermemesi nedeniyle barışabilmek için mizahsen şeklinde olayı kurguladıklarını beyan etmeleri, mağdur ile sanığın Ereğli ilçesine geldikten sonra hiç bir baskı olmadığı halde polis merkezine birlikte başvurarak ifade vermeleri, soruşturma aşamasında alınan ifadelerde sanığın mağduru götürdüğü esnada kızı Cemre'yi iteklemek sureti ile yaraladığının beyan edilmesine rağmen Cemre'nin alınan doktor raporunda lezyona saptanılmaması hususları bir arada değerlendirildiğinde, sanığın mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin delil elde edilemediğinden beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 26.03.2021 tarih, 2020/1206 Esas sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE 24.01.2024 tarihinde karar verildi.