Yargıtay 8. Ceza Dairesi 2021/16816 E. 2024/729 K. – İftira

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2018/757 E., 2020/261 K. SUÇ : İftira HÜKÜM : Beraat TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Cumhuriyet savcısının temyizinin iftira suçuna yönelik olduğu anlaşıldığından iftira suçu ile sınırlı olarak yapılan incelemede; İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Mardin Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.04.2017 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında iftira ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dava açılmıştır. 2. Mardin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.05.2017 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan 1 yıl 6 ay hapis cezası, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. 3. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 04.02.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek duruşmasız olarak yapılan inceleme neticesi İlk Derece Mahkemesinin mahkûmiyet hükmünün kaldırılarak 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEREK ESASTAN REDDİNE karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; iftira suçunun sanığın yargılama sırasında ikrar ettiğine, atılı suçtan mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Temyizin kapsamına göre; dava konusu olay, sanığın hırsızlık suçundan yapılan soruşturma kapsamındaki ifadesinde, önceki tarihte gerçekleştirdiği hırsızlık eylemini mağdur ile birlikte gerçekleştirdiklerini belirttiği, mağdur hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçundan yapılan yargılamada, tanık sıfatıyla dinlenen sanığın mağdurun bahse konu suçu işlemediğini, alkollü olması nedeniyle daha önce bu şekilde ifade verdiğinden bahisle, mağdur hakkında kovuşturma başlatılmasına sebep olduğu iddiasına ilişkindir. A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında suçların sübuta erdiği gerekçesiyle iftira suçundan 1 yıl 6 ay hapis cezası, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise 4 yıl hapis cezası ile mahkûmiyetine karar verilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, İlk Derece Mahkemesince verilen hükümler kaldırılarak sanık hakkında her iki suçtan beraat kararı verilmiştir. IV. GEREKÇE A. Tebliğname Yönünden Mağdur hakkında hırsızlık suçundan delil yetersizliği nedeniyle beraat kararı verildiğinden, sanığın kastının iftira atma niteliğinde olup olmadığının kesin olarak tespit edilememesi nedeniyle Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir. B. Cumhuriyet savcısının temyizi yönünden 1. Mağdur hakkında açılan hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından delil yetersizliği nedeni ile beraat kararı verilmiş ise de; mağdurun suçu işlemediği kesin olarak sabit olmadığından, bu durumun tek başına iftira suçunun oluşması için yeterli olmadığı, sanığın savunmasının aksine, iftira kastı ile hareket ettiğini gösterir her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık görülmemiştir. 2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 04.02.2020 tarihli, 2018/757 Esas ve 2020/261 Karar sayılı kararında Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Mardin 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.01.2024 tarihinde karar verildi.