Yargıtay · 7. Ceza Dairesi
Yargıtay 7. Ceza Dairesi 2025/4805 E. 2025/12191 K. – İzin Tecavüzü
Konu: İzin Tecavüzü
- Mahkeme
- Yargıtay
- Daire
- 7. Ceza Dairesi
- Esas No
- 2025/4805
- Karar No
- 2025/12191
- Karar Tarihi
- Konu
- İzin Tecavüzü
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2025/166 E., 2025/226 K. SUÇ : İzin tecavüzü HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Zamanaşımı nedeniyle düşme
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
Dairemizin 02.03.2023 tarihli ve 2022/3410 Esas, 2023/1945 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere 7329 sayılı Kanun'la 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'na eklenen Ek 15. maddesindeki soruşturma iznine ilişkin hükümlerin Kanun'un yürürlük tarihi olan 30.06.2021 tarihinden sonra işlenen veya soruşturmasına bu tarihten sonra başlanan asker kişiler tarafından işlenen askeri suçlarda uygulanması gerektiği cihetle; sanık hakkında soruşturma izni olmadığı ve kovuşturma şartı gerçekleşmediği gerekçesiyle verilen Keşan 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.11.2023 tarihli ve 2023/399 Esas ve 2023/24 Karar sayılı "kamu davasının durması" kararının hukuki değerden yoksun olduğu ve zamanaşımı sürelerini durdurmayacağı belirlenerek yapılan incelemede;
Sanığın yargılama konusu eylemi için belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 66/1-e bendi gereği 8 yıllık olağan, aynı Kanun'un 67/4. maddesi gereği ise 12 yıllık
olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, sanığa atılı suçun işlendiği 07.02.2013 - 18.02.2013 tarihinden karar tarihi olan 13.06.2025 tarihine kadar, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu anlaşıldığından sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.
Açıklanan nedenlerle, sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321/1. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322/1. maddesinin (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, 08.10.2025 tarihinde karar verildi.