Yargıtay 7. Ceza Dairesi 2022/17609 E. 2023/2261 K.

B O Z M A Ü Z E R İ N E İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi EK KARAR TARİHİ : 04.11.2021 EK KARAR SAYISI : 2020/471 E., 2021/442 K. SUÇ : 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'na muhalefet HÜKÜM : Temyiz talebinin reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Diyarbakır 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.11.2021 tarihli ve 2020/470 Esas, 2021/442 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1.Diyarbakır 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.06.2015 tarihli ve 2014/782 Esas, 2015/636 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'na (5809 sayılı Kanun) muhalefet suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir. 2.Diyarbakır 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.06.2015 tarihli ve 2014/782 Esas, 2015/636 Karar sayılı kararının o yer Cumhuriyet savcısı ile suçtan zarar gören vekilinin temyizi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 19. Ceza Dairesinin 08.07.2020 tarihli ve 2020/1530 Esas, 2020/10059 Karar sayılı ilâmıyla 5271 sayılı Kanun'un 234 üncü maddesinin birinci fıkrasına aykırı karar verilmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir. 3.Diyarbakır 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.03.2021 tarihli ve 2020/471 Esas, 2021/442 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında 5809 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir. 4.Diyarbakır 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.11.2021 tarihli ve 2020/471 Esas, 2021/442 Karar sayılı ek kararı ile beraat kararının 1412 sayılı Kanun'un 305 ... maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğundan bahisle katılan vekilinin temyiz talebinin reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan vekilinin temyiz istemi sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir. III. GEREKÇE Sanık hakkında hükmolunan netice cezanın türü ve miktarı gözetildiğinde; 5320 sayılı Kanun'un 8 ... maddesi gereğince hüküm tarihi itibarıyla uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı Kanun'un 305 ... maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri...” kesin olup bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesinin onuncu fıkrasında yer alan “Bu Kanun'un 56 ıncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin ikinci fıkrasındaki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesinin onuncu fıkrasında düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100.00 TL üzerinden adlî para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000.00 TL adlî para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı Kanun'un 305 ... maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle; ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görülmemiştir. IV. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Diyarbakır 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.11.2021 tarihli ve 2020/471 Esas, 2021/442 Karar sayılı ek kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.03.2023 tarihinde karar verildi.