Yargıtay 6. Hukuk Dairesi 2021/4360 E. 2022/5438 K.

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 8. Asliye Hukuk Mahkemesi Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü. - K A R A R - Davacı vekili, müvekkilinin ihale ile davalı Belediyenin özel güvenlik hizmetini üstlendiğini, davalı ... tarafından Sayıştay denetimi iddiasıyla 2016 yılı ilk altı ayı içinde çalışılmayan günlerde personele fazladan yol-yemek ücreti ödeme yapıldığı gerekçesiyle müvekkili şirketten 107.124,50 TL kesildiğini, söz konusu kesinti nedeniyle çalıştırılan personelin maaşlarından yol- yemek ücreti kesintileri yapılmak zorunda kalındığını, bu kesintiler nedeniyle şirketin şikayet edildiği ve iş müfettişleri tarafından incelendiği, tutanak tutulduğunu, bunun üzerine müvekkili şirket tarafından işçilere 107.124,50 TL ödeme yapıldığını, yine aynı rapor uyarınca toplu iş sözleşmesine göre işçilere ödenmesi gereken hastalık yardım, genel tatil ve gece çalışması ödemeleri olan toplam 85.990,87 TL daha ödemede yapıldığını, yapılan ödemelerden davalı ...’nin sorumlu olduğunu ileri sürerek toplam 193.115,37 TL alacağın avans faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı vekili; Anayasada açıkça Sayıştayın kesin hükümlerine karşı yargı yoluna başvurulamayacağının düzenlendiğini, kesintinin hukuka uygun olduğunu, davacı şirketin 85.990,87 TL tutardaki ödemesi ile ilgili sorumluluklarının bulunmadığını, bu tutarların tamamının TİS'den kaynaklanmadığını, TİS kaynaklı olmayan tutarlarla ilgili fiyat farkı adı altında ödeme yapılmasının mümkün olmadığını, ücretlerin TİS hükümlerine uygun olarak çalışanlara ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir. Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamında; davacı şirketin hakedişlerinden kesilen 107.124,50 TL yemek ve yol bedellerinden ve işçilerin hastalık yardımı, genel tatil ve gece çalışma ücretleri olan 85.990,87 TL'den davalının sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Karar karşı davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesince 13. Hukuk Dairesince; ilk derece mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davalının hükme karşı istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Kararı davalı vekili temyiz etmiştir. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK 355. maddedeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir. 2- Dava hizmet sözleşmesinden kaynaklanan alacağa ilişkindir. Taraflar arasında sözleşme yapılırken, belediye çalışanlarının dahil olduğu ve işçiler lehine artışların düzenlendiği toplu iş sözleşmesi hükümlerinin varlığı sabittir. Yine toplu iş sözleşmesi hükümleri, taraflar arasında imzalanan sözleşme karşılığı yürütülen özel güvenlik hizmetlerinde de uygulanmaktadır. Davacı yüklenici, sözleşme imzalanırken işçilere toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre ödeme yapacağından haberdardır. Davacı yüklenici tarafından işçilere ödenen, SGK geçici iş göremezlik ödeneğinden kaynaklanan ücret farkı, 7,5 saati geçen gece çalışmasında % 60 zamlı ücret ödemesi ve bayram çalışmalarında her gün için 3 yevmiye ücret ödemesi farkı olan 85.990,87 TL hizmet sözleşmesi kapsamındadır. Bu nedenle mahkemece 85.990,87 TL ödemeden davalı belediyenin sorumlu olduğu gerekçesiyle yanılgılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir. SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının kabulü ile İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesinin, 02.04.2021 tarihli, 2019/2895 Esas, 2021/551 Karar sayılı kararı kaldırılarak, ilk derece mahkemesi kararının davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, HMK 373/1 maddesi gereğince dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 23.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.