Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2010/7084 E. 2013/9413 K. – Tehdit

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SUÇ : Tehdit HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Cumhuriyet savcısının ve sanıklar savunmanının temyiz itirazlarının, tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu kabul edilerek, anılan suçla sınırlı olarak yapılan incelemede: Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1- Mağdura yönelik tehdit suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiği anlaşılıp kabul edildiğine göre, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 150/1. maddesi yollamasıyla 106. maddenin (2-c) fıkra ve bendi ile uygulama yapılması gerekirken, 106/1. madde ve fıkrası ile hüküm kurulması, 2- Sanık ...’ın tekerrüre esas alınan önceki hükümlülüğüne konu Ünye Asliye Ceza Mahkemesi’nin 01.06.2005 tarihinde kesinleşen 28.04.2005 tarih ve 2004/659-2005/196 sayılı ilamında, 1163 sayılı Yasanın 45. maddesi yollamasıyla Ek 2/2 ve 647 sayılı Yasanın 4/2. maddesi uyarınca 1 ay hapis ve 440 Türk Lirası ağır (adli) para cezasına hükmedildiği, hapis cezasının 1 ay süre ile günde 30 dakika Ünye Halk Kütüphanesi’nde kitap okuma tedbirine çevrilmesine ve her iki cezanın 647 sayılı Yasanın 6. maddesi ile ertelenmesine karar verildiğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK’nın 58/2-a-b maddesine göre, tekerrüre esas oluşturan önceki mahkumiyetlerin “hapis cezası” ya da “adli para cezası” olması gerektiği, diğer seçenek tedbirlerin tekerrüre esas oluşturmayacağı dikkate alındığında, sanık hakkında hükmedilen “hapisten çevrilen kitap okuma tedbirinin” tekerrüre esas alınamayacağı, sadece hükmedilen ağır (adli) para cezasının tekerrüre esas alınması gerektiğinin hükümde gösterilmemesi suretiyle infazda duraksamaya neden olunması ve erteli cezanın aynı Yasanın 51/7. madde ve fıkrası gereğince kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesi hususunda mahkemesine ihbarda bulunulması gerektiğinin düşünülmemesi, Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısı ile sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 22.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.