Yargıtay · 6. Ceza Dairesi

Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2010/26976 E. 2013/15169 K.

Mahkeme
Yargıtay
Daire
6. Ceza Dairesi
Esas No
2010/26976
Karar No
2013/15169
Karar Tarihi

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, 6136 sayılı Yasaya Muhalefet, memura mukavemet HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Sanığın doğum tarihinin ve baba adının gerekçeli karar başlığında nüfus kaydına uygun olarak; mahallinde düzeltilmesi olanaklı görülmüştür. Sanık hakkında erteleme hükümleri değerlendirilirken, tekrar suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat gelmediğinden uygulanmamasına karar verildiği, aynı gerekçenin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK’nın 231/6-b maddesi uyarınca da aranan şartlardan olduğunun anlaşılması karşısında; sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükümlerin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede; I- Sanık hakkında memura mukavemet ve 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde: Görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükümde, 5237 sayılı Yasanın 165/4. olarak yazılan uygulama maddesinin, 5237 sayılı Yasanın 265/4. maddesi şeklinde mahallinde düzeltilmesi olanaklı görülmüştür. Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; Kasten işlemiş olduğu suçlardan, hapis cezasıyla mahkumiyetlerinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin “a, b, c, d, e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması; Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘‘53. maddenin” uygulanmasına ilişkin bölümler çıkarılarak, yerlerine, ‘‘Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına’’ tümcesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, II- Sanık hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde: Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 19.10.2007 tarihli görgü tesbit tutanağı ile krokisine göre betonarme yapının kapısının bulunmadığının belirtildiği ve yakınanın manav dükkanını branda ile kapattığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, kapısı bulunmayan dükkanın bina niteliğinde olmadığı gözetilmeden TCY'nın 141/1.maddesi yerine yerinde olmayan gerekçeyle yazılı biçimde karar verilmesi ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi, Kabul ve uygulamaya göre de; Kasten işlemiş olduğu suçlardan, hapis cezasıyla mahkumiyetlerinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin “a, b, c, d, e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması; Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, 26.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Atıf: Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2010/26976, K. 2013/15169, T. 26.06.2013, www.arakarar.com/karar/yargitay-6-ceza-dairesi-2010-26976-e-2013-15169-k-d93cc21d33ec