Yargıtay · 6. Ceza Dairesi

Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2010/16306 E. 2013/9592 K.

Mahkeme
Yargıtay
Daire
6. Ceza Dairesi
Esas No
2010/16306
Karar No
2013/9592
Karar Tarihi

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇLAR : Hırsızlığa kalkışma, konut dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: I- Hırsızlığa kalkışma ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde; Eylemin gece sayılan zaman diliminde saat 17.45 sıralarında gerçekleştiği mahkemece de kabul edildiği halde, hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 143/1 ve konut dokunulmazlığını ihlal suçundan aynı yasanın 116/4. maddesinin uygulanmaması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-Sanık hakkında, hangi ilamın tekerrüre esas alındığı hüküm fıkrasında gösterilmemiş ise de; sanığın adli sicil kaydında yer alan Kayseri 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2004/846 Esas ve 2005/1447 Karar sayılı ilam dışındakilerin koşulları bulunmadığından tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden, hükmolunan cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi, 2-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 108. maddesinin (4), (5) ve (6). fıkralarında ‘‘Hakim, mükerrir hakkında cezanın infazının tamamlanmasından sonra başlamak ve bir yıldan az olmamak üzere denetim süresi belirler. Tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde, koşullu salıvermeye ilişkin hükümler uygulanır. Hakim, mükerrir hakkında denetim süresinin uzatılmasına karar verebilir.’’ denilmiştir. Denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevi, hükmü veren mahkemeye değil, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverme ile ilgili kararı verecek olan mahkemeye aittir. Buna göre hükümlülük kararında mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCY’nın 58/7. maddesi gereğince “mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, denetimli serbestlik tedbirinin süresinin de belirlenmesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkralarından 5237 sayılı TCY’nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılarak, yerine “5237 sayılı TCY’nın 58/6-7. maddesi gereğince, sanık hakkında hükmolunan cezanın, Kayseri 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2004/846 Esas ve 2005/1447 Karar sayılı ilamının uyarlanması neticesinde hükmolunan 1 yıl 6 ay hapis cezasına ilişkin hükümlülüğü nedeni ile mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, infazdan sonra sanık hakkında denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” cümlesinin; yazılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, II- Mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince; Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanığa yüklenen mala zarar verme suçunun 18.12.2006 günü işlendiği, bu tarih itibariyle suçun şikayete tabi olduğu ve yakınanın şikayetten 06.04.2007 tarihli oturumda vazgeçtiğinin anlaşılması karşısında; mala zarar verme suçundan vazgeçmeden dolayı düşme kararı yerine yazılı şekilde uygulama yapılması, Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz itirazı ve tebliğnamedeki düşünce bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 29.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Atıf: Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2010/16306, K. 2013/9592, T. 29.04.2013, www.arakarar.com/karar/yargitay-6-ceza-dairesi-2010-16306-e-2013-9592-k-37ac26a8dcb6