Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2009/25596 E. 2013/3792 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Adli sicil kaydına göre kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14. maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede: Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-Sanığın adli sicil kaydında yazılı olan Ankara 7. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 01.02.2005 gün ve 854-89 sayılı hırsızlık suçundan hükmedilen ve 09.02.2005 tarihinde kesinleşmiş olan ağır (adli) para cezasının infaz edilip edilmediği, edilmiş ise hangi tarihte infaz edildiği araştırılıp sonucuna göre, 765 sayılı TCK’nın 81/2-3. maddesinin uygulama koşullarının belirlenmesi ve bu cezanın infaz edilmediğinin tespit edilmesi halinde, sanığın aynı suçtan mükerrir sayılamayacağı dikkate alınarak, anılan Yasanın 522/1. madde ve fıkrasının “pek hafif” hükmünün sanık hakkında uygulanmasında zorunluluk bulunduğunun düşünülmemesi, 2-Hırsızlığa kalkışma suçu yönünden 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi ışığında lehe olan yasanın belirlenmesi için yapılan değerlendirmede; sanığın yakınanın oturduğu 3. kattaki konutunun balkonuna kişisel çeviklikle tırmandığı, balkona girip mutfak kapısını zorlayarak açmaya çalıştığının kabul edilmesi ve bu işlem sırasında anahtar ya da başka bir aleti anahtar gibi kullandığına ilişkin kanıt bulunmadığının anlaşılması karşısında; hırsızlığa kalkışma eyleminin 5237 sayılı Yasa çerçevesinde 142. maddesinin 1-b fıkra ve bendine uyduğu gözetilmeden, aynı Yasa maddesinin 2-d fıkra ve bendi ile değerlendirme yapılması, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.