Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2009/19708 E. 2013/6272 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıkların geceleyin işyerinde hırsızlığa kalkışma suçunu işlediklerinin anlaşılması karşısında; haklarında 5237 sayılı TCK’nın 116/2-4, 119/1-c maddeleri gereğince zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması olanaklı kabul edilmiştir.

UYAP'tan alınan adli sicil kaydında sanık ...’un İzmir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2004/572 Esas ve 2005/440 sayılı Karar ile tekerrüre esas eski hükümlülüğü bulunduğu ve koşulları oluştuğu halde 5237 sayılı TCK.nun 58. maddesinin uygulanmaması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Hak yoksunluklarının seçimlik olmaması nedeniyle 5237 sayılı Yasanın 53/3. maddesi gözetilerek 53/1. maddesindeki tüm fıkraların uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkındaki Yasanın 108/2. maddesi uyarınca tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağının anlaşılması karşısında; sanık ...’un adli sicil kaydında yer alan hükümlülüklerinden yalnızca İzmir 3.Asliye Ceza Mahkemesinin 30.05.2005 tarih, 2004/572 Esas ve 2005/440 karar sayılı ilamın tekerrüre esas olduğu, diğer hükümlülüklerin tekerrüre esas alınamayacakları;

Hal böyle olunca da;

TCK.nın 58. maddesi ile uygulama yapılırken, İzmir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.05.2005 tarih, 2004/572 Esas ve 2005/440 karar sayılı ilamının karar yerinde gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 5271 sayılı CMK.nun 326/2. maddesine aykırı biçimde ‘müteselsilen tahsiline’ biçiminde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazı ve tebliğnamedeki düşünce bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCY'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine, "Sanıkların, TCY'nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına" cümlesi yazılmak; hüküm fıkrasından 5237 sayılı Yasanın 58.maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine "Sanık ...’un İzmir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.05.2005 tarih, 2004/572 Esas ve 2005/440 karar sayılı ilamın kesinleşmesinden sonra ve tekerrür süresi içinde yeniden suç işlediği anlaşıldığından, 5237 sayılı Yasanın 58/6-7. maddeleri gereğince sanığa verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" ve “yargılama giderlerinin müştereken ve müteselsilen alınması” cümlesi çıkartılarak “sanıklardan neden oldukları yargılama giderinin ayrı ayrı alınmasına’ cümlesi yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.