Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2008/233 E. 2010/7172 K. – Yağma

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SUÇ : Yağma HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Hükümlü yararına olan hükmün belirlenmesi amacıyla kurulan ek kararın temyizi olanaklı kararlardan olması nedeniyle, İstanbul 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 22.8.2005 gün ve 2005/337 sayılı D.İş sayılı istemin reddine ilişkin kararı kaldırılarak yapılan incelemede; Hükümlünün temyize gelmeyen suç arkadaşlarıyla birlikte olay gecesi saat 2.30 sıralarında, yakınanların etrafını çevirip telefon ve paralarını üzerlerinde tornavida bulunduğunu söyleyip zorla almak suretiyle yağmaladıkları sabit görülerek İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin Dairemizce onanarak kesinleşen 04.11.2003 gün ve 2003/189– 376 sayılı kararıyla; 765 sayılı TCK’nun 497/1, 59, 71. maddeleri gereğince 24 yıl 12 ay hapis cezası ile hükümlendirildiği; hükümden sonra 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’nın uyarlanması istendiğinde; aynı yasanın 1491/1-a, c, h, 150/2, 62/1, 53/1-2. maddeleri uygulanarak ayrı ayrı iki kez 4 yıl 2 ay hapis cezasına dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda karar verildiği anlaşılmışsa da; 1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih, 2006/5-182/182 sayılı kararları ışığında; sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde duruşma açılarak karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, dosya üzerinden yazılı biçimde hüküm kurulması; 2- Yağma suçlarının silahla işlendiğine ilişkin kanıtlar gösterilmeden, 5237 sayılı Yasanın 149/1. maddenin (c ve h) bentlerinin yanında (a) bendinin de değerlendirmeye alınması; 3- 5237 sayılı TCK. nun 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150.maddenin 2.fıkrasına sevk amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, 4- Hükümlünün, 5237 sayılı TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen hükümlü hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması; Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, 10.6.2005 gün, 2003/189 – 376 sayılı ek kararın açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, infaz aşamasındaki hükümlü yararına uygulamaların kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine 26.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.