Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2007/6948 E. 2011/8837 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1- Soruşturma aşamasında ifadesi alınan yakınanın, “işyerini saat 20.00 sıralarında kapattığını, ertesi sabah saat 07.30 sıralarında geldiğinde işyerine girilerek hırsızlık yapıldığını anlayıp polise başvurduğunu” belirttiğinin anlaşılması ve parmak izi tespiti sonucunda kimliği saptanıp yakalanan sanığın da atılı suçu kabul etmediğini savunmuş olması karşısında; suçun gece vakti işlendiğine ilişkin kuşkudan uzak kanıt bulunmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 143/1.maddesi ile cezada arttırma yapılması, 2- 5237 sayılı TCY.nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/1. maddesinde tanımlanan suçun öğelerinin farklı olduğu, olay günü saat 20.00 ila 07.30 arasında yakınanın işyerinin keşfe göre sağlam ve dayanıklı kapı kilidini kırarak içeri giren ve hırsızlık yapan sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunun yanı sıra aynı Yasanın 116/2..maddesine uyan işyeri dokunulmazlığını bozmak ve anılan Yasanın 151/1. maddesinde tanımlanan mala zarar vermek suçlarını da oluşturduğu gözetilmeden bu konuda bir değerlendirme yapılmaması, 3- Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1, 522/1 (pek aşırı), 81/2-3. maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1-b, 53, 116/2, 53, 151/1, (53). maddelerinde öngörülen cezaların türü, alt ve üst sınırları ile işyeri dokunulmazlığını bozmak ve mala zarar vermek suçları yönünden 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddelerinde öngörülen “uzlaşma” hükmü bakımından, 5237 sayılı Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında, lehe olan yasanın yerinde yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, 4- Sanıktan tahsiline karar verilen yargılama giderlerinin kısa kararda yazılmaması, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son. maddesinin gözetilmesine, 27.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.