Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2007/10436 E. 2010/322 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Sanığın suç tarihinde yakınana ait aracın camını aşağı iterek içeri girip kendisinde bulunan anahtarla çalıştırarak araçla 1.5 km. kadar gittikten sonra aracın vites kolunun kırılması üzerine aracı terk etmesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın eyleminin aracın mülkiyetine yönelik olup 522. maddenin artırıcı hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi ve yasal koşulları bulunmadığı halde 765 sayılı TCK.nun 523. maddesinin uygulanması sırasında eksik ceza belirlenmesi, Ordu Asliye Ceza Mahkemesinin 2002/257 E. ve 419 sayılı kararıyla mala zarar verme suçundan verilip, 20.05.2002 tarihinde yerine getirilen eski hükümlülüğü bulunduğu ve koşulları oluştuğu halde, sanık hakkında 765 sayılı TCK.nun 81/2-3.maddesinin uygulanmaması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Kasıtlı suçtan mahkumiyeti bulunan sanık hakkında, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231.maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede; Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2006 gün ve 167/198 sayılı kararı ışığında, feri ceza niteliğindeki gecikme zammına ilişkin 647 sayılı Yasanın 5/5. maddesinin, 5275 sayılı Yasanın 122/1. maddesi ile 1.6.2005 tarihinde yürürlükten kaldırılmış olması karşısında, süresinde ödenmeyen para cezasına gecikme zammı uygulanamayacağının gözetilmemesi, Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK.nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “gecikme zammına” ilişkin bölüm çıkarılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/01/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.