Yargıtay 5. Ceza Dairesi 2023/12491 E. 2026/6491 K. – Zimmet

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2012/... Esas, 2015/251 Karar SUÇ : Zimmet HÜKÜM: Beraat TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin reddi, onama

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2017 tarihli, 2015/5-95 Esas, 2017/71 sayılı ve benzer Kararlarında da belirtildiği üzere "suçtan zarar görme" kavramının "suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali" olarak anlaşılması gerektiği, dolaylı veya muhtemel zararların davaya katılma hakkı vermeyeceği, bu nedenle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 237. maddesine göre sanıklara isnat edilen zimmet suçundan doğrudan zarar görmeyen S.S Sınır ve Çevresi Tarımsal Kalkınma Kooperatifi denetim kurulu üyesi ...'ın kamu davalarına katılma ve hükümleri temyiz hakkının bulunmadığı, mahkemece usulsüz olarak verilen katılma kararının da temyiz hakkı vermeyeceği anlaşıldığından ...'ın temyiz istemi ile sanıklar müdafiinin 5271 sayılı Kanun'un 223. maddesi anlamında hüküm niteliği bulunmamakla temyize tabi olmayan; "... 6. Ağır Ceza Mahkemesi aracılığıyla düzenlenen rapor ile kooperatifin muhasebe işlemlerinin mevzuata uygun ve zamanında yapılmadığı yönetiminde gayri resmi icraat yapmasından dolayı 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'na muhalefet edildiği belirtildiğinden kararın kesinleşmesine müteakip belirtilen hususlarda gereğinin takdir ve ifası için ... Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulmasına" ilişkin karara münhasır temyiz talebinin 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un (5320 sayılı Kanun) 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 317. maddesi uyarınca ayrı ayrı REDDİNE, incelemenin katılan ... vekilinin beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü: Hüküm fıkrasında 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e madde-fıkra ve bendine yer verilmemesi ve sanıklar hakkında beraat kararı verildiği halde gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği yer ve tarih gösterilmek suretiyle aynı Kanun'un 232/2-c madde-fıkra ve bendine muhalefet edilmesi mahallinde düzeltilebilecek maddi hatalar olarak değerlendirilmiş, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13 üncü maddesinin beşinci fıkrasında yer alan "Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına Hazine aleyhine maktu avukatlık ücretine hükmedilir." biçimindeki düzenleme nazara alınarak, kendilerini aynı vekille temsil ettiren sanıklar ... ve ... lehine tek vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, Kanuna aykırı, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı Kanunu'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 2. paragrafının "Sanıklar kendilerini aynı vekille temsil ettirdiklerinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre belirlenen 3.000,00 TL maktu vekalet ücretinin Hazineden alınarak payları oranında adı geçen sanıklara verilmesine," şeklinde değiştirilmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.05.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.