Yargıtay · 5. Ceza Dairesi

Yargıtay 5. Ceza Dairesi 2021/7519 E. 2025/3893 K. – İhmali Davranışla

Konu: İhmali Davranışla Görevi Kötüye Kullanma

Mahkeme
Yargıtay
Daire
5. Ceza Dairesi
Esas No
2021/7519
Karar No
2025/3893
Karar Tarihi
Konu
İhmali Davranışla Görevi Kötüye Kullanma

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2014/43 Esas, 2016/138 Karar MAKTUL : ... ŞİKAYETÇİ : ... SUÇ : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma HÜKÜM : Beraat TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düşürülme Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesine göre katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olan ve Didim (Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 25.09.2013 tarihli ve 2013/200 Talimat numaralı duruşmasındaki katılma talebi karara bağlanmayan ...'ın kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve hükümlerin adı geçen tarafından temyiz edilmesi karşısında, aynı Kanun'un 237/2. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak kamu davalarına katılan olarak KABULÜNE, başvurusunun kapsamına göre incelemenin katılan ...'ın tüm sanıklar hakkında kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü: Sanıklara yüklenen ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 257/2. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde belirtilen 8 yıllık asli ve 12 yıllık ilaveli dava zamanaşımı sürelerine tabi olduğu, suç tarihi olan 22.03.2007 ile inceleme günü arasında ilaveli dava zamanaşımı süresinin gerçekleştiği anlaşıldığından hükümlerin 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321/1. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322/1 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri gereğince sanıklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE 12.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Atıf: Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2021/7519, K. 2025/3893, T. 12.03.2025, www.arakarar.com/karar/yargitay-5-ceza-dairesi-2021-7519-e-2025-3893-k-871156dbff38