Yargıtay 5. Ceza Dairesi 2021/5922 E. 2025/14196 K. – Görevi Kötüye

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2017/165 Esas, 2017/169 Karar SUÇ : Görevi kötüye kullanma HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi EK KARAR : Temyiz talebinin reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 08.02.2017 tarihli ve 2017/165 Esas, 2017/169 sayılı ek Kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKİ SÜREÇ A. İlk Derece Söke 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.09.2016 tarihli ve 2013/102 Esas, 2016/201 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında görevi kötüye kullanma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereğince beraatlerine hükmolunmuştur. B. İstinaf İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 06.02.2017 tarihli ve 2017/165 Esas, 2017/169 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan beraat hükümlerine yönelik istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının 08.02.2017 tarihli temyiz dilekçesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 08.02.2017 tarihli ve 2017/165 Esas, 2017/169 sayılı ek Kararı ile temyiz talebi 5271 sayılı Kanun’un 296/1. maddesi gereğince hükmün kesin nitelikte olduğundan bahisle reddedilmiştir. II. TEMYİZ A. Temyiz Sebepleri Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi Sanıklar hakkında verilen beraat hükümleri ile bu hükümlere yönelik istinaf başvurularının esastan reddine dair kararın hatalı olduğuna, sanıkların isnat edilen eylemleri nedeniyle duruşmalı inceleme yapılarak ve ek savunma hakkı tanındıktan sonra 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 155/2. maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerektiğine ve suç vasfına yönelik temyiz talebinde bulunmasından dolayı da Bölge Adliye Mahkemesince esasa dair verilen kararın kesin nitelikte olmadığına ilişkindir. B. Değerlendirme ve Gerekçe Sanıklar hakkında görevi kötüye kullanma suçundan açılan kamu davasında İlk Derece Mahkemesince kurulan beraat hükümlerine yönelik istinaf başvurularının esastan reddine dair kararın Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine, 08.02.2017 tarihli ek Kararla hükmün kesin nitelikte olduğundan bahisle temyiz talebi reddedilmiş ve bu karara karşı da vasfa yönelik temyizin mümkün olduğu gerekçesine dayanılarak temyiz talebinde bulunulmuş ise de; Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin sanıklara atılı eylemin görevi kötüye kullanma suçunu değil hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağına yönelik olduğu, anılan suçun 5237 sayılı Kanun'un 155/2. maddesindeki üst sınırının 7 yıl hapis cezası olarak belirlendiği ve beraat hükümlerine yönelik istinaf başvurularının esastan reddine dair kararların hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçuna ilişkin olarak verilmesi halinde dahi temyizinin mümkün olmadığı gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-g maddesinde yer verilen “On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “ … temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş … ise … hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görülmemiştir. III. KARAR Değerlendirme ve gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ek Kararda hukuka aykırılık görülmediğinden, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi gereği Söke 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.12.2025 tarihinde karar verildi.