Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2024/10809 E. 2026/8149 K. – Fuhuş

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi SAYISI : 2022/264 E. 2024/271 K. SUÇ : Fuhuş HÜKÜMLER : Mahkumiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Yapılan ön inceleme neticesinde, A.T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'nın Kanun yoluna başvurma hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır. B.Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKİ SÜREÇ Bozma üzerine, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararıyla sanıklar hakkında fuhuş suçundan ayrı ayrı mahkumiyet kararı verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanıkların temyiz istemlerinin; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, suçun işlenmediğine, delil olmadığına, mağdur müşteki beyanlarının gerçeği yansıtmadığına, beraat kararı verilmesine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. GEREKÇE Mağdurlar şikayetçilerin beyanları, sanıkların savunmaları, olay tutanakları, doktor raporuna göre sanıkların atılı suçu işledikleri yönünde Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır. Sanıklara yükletilen fuhuş eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu, Fuhuş suçunun mağdur sayısınca oluşacağı nazara alınmadan sanıklar hakkında tek suçtan hüküm kurulmuş ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı anlaşıldığından, sair temyiz sebepleri yönünden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir. IV. KARAR A. T.C. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Vekilinin Temyiz Talebi Yönünden Yöntemince kamu davasına katılmadığından, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 237/1. maddesi uyarınca kamu davasında katılan sıfatı bulunmayan şikâyetçinin, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği sanıklar hakkındaki hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı ve hükümlerin karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 305/1. maddesi gereği resen temyize de tabi olmadığı anlaşıldığından, şikâyetçi kurum vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B.Sanıkların Temyiz Sebepleri Yönünden Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemece verilen hükümlerde sanıklar tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.04.2026 tarihinde karar verildi.