Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2023/8130 E. 2025/13366 K.

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi SAYISI: 2022/2958 E., 2022/2991 K. SUÇLAR: Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme HÜKÜMLER: İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret, onama Yapılan ön inceleme neticesinde sanık ... hakkında; görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükme yönelik Bölge adliye mahkemesi ceza dairesi kararının kesin nitelikte olduğu ve sanık ...'ün hakaret suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyizinde hukuki yararının bulunmadığı belirlenmiştir. Sanık ... hakkında hakaret suçundan verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince; sanık ... hakkında hakaret suçundan verilen beraat ile sanık ... hakkında hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik Bölge adliye mahkemesi ceza dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık ...'ün temyiz istemi, katılanlara hakaret etmediğine ve 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraat kararı verilmesi gerektiğine yöneliktir. Sanık ...'ın temyiz istemi, katılanlara yönelik darp ve hakaret eylemlerini gerçekleştirmesinin sağlık durumu nedeniyle hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, mağdur tarafın kendisi olduğuna ve katılan beyanlarına itibar edilmemesi gerektiğine yöneliktir. III. GEREKÇE Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dava dosyası içeriğine göre, olay tutanağı, katılan beyanları ve bu beyanları doğrulayan tanık anlatımları doğrultusunda sanığın 5237 sayılı Kanun'un 125/3-a maddesinde düzenlenen suçu işlediğine yönelik Mahkemenin takdir ve gerekçesi yerinde bulunmuş ve bu yöndeki temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir. Ancak; 1. Mahkemece sanığın hastanede çalışan özel güvenlik görevlileri ve yoğun bakım hemşiresi olan katılan ...'a hakaret ettiğinin kabul edildiği olayda; katılan ...'un mahkeme huzurunda, güvenlik görevlileri gelince kendilerinin kapıyı kapatıp içeri girdiklerini, sanığın ise güvenlik görevlilerine karşı davaya konu hakaret sözlerini söylediğini beyan etmesi karşısında; sanığın sözlerinin ne suretle katılan ...'u da hedef aldığı açıklanıp tartışılmadan yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması, 2. Bozmaya uyulup sanığın katılan ...'a hakaret etmediğinin kabul edilmesi halinde ise; 3359 sayılı Sağlık Hizmetleri Temel Kanunu'nun ek 12. maddesinde kamu veya özel sağlık kurum ve kuruluşlarında görev yapan sağlık personeli ile yardımcı sağlık personeline karşı görevleri sebebiyle işlenen 5237 sayılı Kanun'un 125. maddesi uyarınca verilecek cezada artırım yapılacağının düzenlendiği, 224 sayılı Sağlık Hizmetlerinin Sosyalleştirilmesi Hakkında Kanun'un 2. maddesinin beşinci ve altıncı fıkralarında ise "Sağlık personeli, sağlık hizmetlerinde maaş, ücret, yevmiye ve mukavele ile istihdam edilen ve bu sahada mesleki eğitim görerek yetişmiş olanlardır. Bu hizmet sahasında çalışan ve yüksek eğitim yapmamış olanlar yardımcı sağlık personelidir." tanımlarına yer verildiği; bu kapsamda hastanede özel güvenlik görevlisi olarak çalışan katılanların ne suretle sağlık personeli veya yardımcı sağlık personeli olarak vasıflandırıldığı açıklanmadan 3359 sayılı Kanun'un ek 12. maddesi uyarınca artırım yapılması, 3. Mağdur sayısı dikkate alındığında hükümde 5237 sayılı Kanun'un 43/2. maddesinin uygulanması sırasında artırım oranında alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı görülmüştür. IV. KARAR A. Sanık ... Hakkında Görevi Yaptırmamak İçin Direnme ve Sanık ... Hakkında Hakaret Suçlarından Kurulan Hükümlere İlişkin Sanık ... hakkında İlk Derece Mahkemesince yüklenen suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmadığından 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca verilen beraat hükmünün Bölge adliye mahkemesi ceza dairesince esastan reddedildiği ve sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz talebinde hukuki yararının bulunmadığı, 5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen "İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları"nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ve incelemeye konu görevi yaptırmamak için direnme suçunun aynı Kanun'un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanıkların temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B. Sanık ... Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hükme İlişkin Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Konya 15. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.09.2025 tarihinde karar verildi.