Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2021/8822 E. 2023/17357 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hakaret Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılan vekilinin temyiz isteğinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğu ve re'sen tespit edilecek nedenlerle hükmün bozulması talebine ilişkin olduğu belirlenmiştir. III. OLAY VE OLGULAR Sanık ... ile annesi olan tanık ...'nin evinin önünde yaşanan tartışma sırasında sanığın "Senin dört o...pun var, esmerin de dört oğlu var birbirine s...recen." dediği, sanığın söylediği bu sözleri kardeşi katılanın duyması üzerine aralarında başlayan tartışmada katılanın sanığa "...şerefsiz" dediği, sanığın da katılana "...arabanın vitesini senin a...'ına sokacağım." demek suretiyle hakaretin karşılıklı gerçekleştiği kabul edilerek ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. IV. GEREKÇE Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanun'a uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanığın ne dediğini hatırlamadığına dair beyanı, tanık beyanı ve katılanın aşamalarda değişmeyen beyanları gözetildiğinde eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan vekilinin bozma nedeni dışında yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak; Hakaretin karşılıklı olması nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendine göre ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi durumunda, aynı Kanun'un 328 inci maddesi uyarınca sanığın sebebiyet verdiği yargılama giderlerinden sorumlu tutulması gerektiğinin gözetilmemesi Kanun'a aykırı değerlendirilmiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan yargılama giderlerine ilişkin ikinci paragrafın çıkartılarak yerine "Yargılama giderlerinin sanıktan tahsiline" ibaresinin eklenmesi suretiyle HÜKMÜN, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.04.2023 tarihinde karar verildi.