Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2021/5979 E. 2023/16496 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Fuhuş Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un (5320 sayılı Kanun) 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanıklar hakkında fuhuş suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 227 nci maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesi, 62 inci maddesi ve 53 üncü uyarınca ayrı ayrı 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ve 8320 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanıkların temyiz isteğinin, kararın isabetli olmadığına, beraat etmeleri gerektiğine, mağdurların emniyetteki ifadelerinin mahkeme huzurunda doğrulanmadığına, suç işleme kastının mevcut olmadığına, cezanın üst sınırdan belirlenmesinin hukuka aykırı olduğuna, mağdurlarla yüzleştirilmediklerine, kararın bozulması gerektiğine vesaire ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Sanıklardan ...'nın otelin ruhsat sahibi olduğu, ...'ın ise mesul müdür olduğu, olay tarihinde kolluk kuvvetlerinin yapmış olduğu kontroller neticesinde yabancı uyruklu mağdurelerin otelin çatı katında ahşap sunta ile örtülmüş bölmede gizlendiği, bu şekilde yakalandıkları ve ifadelerinde de para kazanmak amacıyla otelde kalan erkeklerle cinsel ilişkiye girdiklerini, bundan otel sahibinin haberdar olduğunu belirttikleri, böylece sanıkların üzerine atılı suçu işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir. IV. GEREKÇE A. Sanıkların temyiz isteği yönünden, Sanıkların savunmaları, 13/01/2015 tarihli tutanak, mağdurların beyanları, tüm dosya içeriği karşısında, sanıkların suçu işledikleri hususunda ve cezanın belirlenmesinde teşdit gerekçesi yönlerinden Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığından sanıkların temyiz isteği yerinde görülmemiştir. B. Sair Yönlerden Sanıklara yükletilen fuhuş eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, Fuhuş suçunun mağdur sayısınca oluşacağı nazara alınmadan sanıklar hakkında tek suçtan hüküm kurulmuş ise de,aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı anlaşılmış, Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararında sanıklar tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.03.2023 tarihinde karar verildi.