Yargıtay 4. Ceza Dairesi 2021/20549 E. 2024/343 K. – Görevi Yaptırmama

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/414 E., 2016/2 K. SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme HÜKÜMLER : Beraat TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Sanıklar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Katılanın temyiz isteğinin; sanıkların olay çıkarmaları nedeniyle basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralandığı, kararın bozulması gerektiğine, vesaire ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Şüphelilerin rızalarıyla dışarı çıkmamaları üzerine adliye polis noktasında görevli polislerin olaya müdahale ettikleri ve bu sırada direnen şüphelilerin çıkardığı arbede sonucu polisin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı, iddiasıyla açılan davada sanıkların suçlamayı kabul etmedikleri, suçu işlediklerini gösterir cezalandırılmaları için yeterli, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği, eylemin şüphede kaldığı, ceza yargılamasının temel ilkesi gereğince şüpheden sanığın yararlanacağı gerekçesi ile ayrı ayrı beraat kararı verilmesi gerektiği, Yerel Mahkemece kabul olunmuştur. IV. GEREKÇE 1. Sanıkların yargılamaya konu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezasının türü ve üst sınırlarına göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanıkların 17.09.2015 ve 24.11.2015 tarihli savunmaları olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılanın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.01.2024 tarihinde karar verildi.