Yargıtay 2. Hukuk Dairesi 2025/9748 E. 2026/5897 K.

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi SAYISI : 2023/1789 E., 2025/2352 K. DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma-Ziynet Alacağı İLK DERECE MAHKEMESİ : Ceyhan 1. Aile Mahkemesi SAYISI : 2021/697 E., 2023/224 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın vekili tarafından asıl davanın kabulü, kusur belirlemesi, maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddi, iştirak nafakasının miktarı, aleyhe hükmedilen vekâlet ücreti ve reddedilen ziynet alacağı talebi yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

1.Davalı-karşı davacı kadının ziynet alacağı davasının reddi yönünden temyiz dilekçesinin incelenmesinde; Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir. Dosya içeriğine göre reddedilen ve temyize konu edilen toplam ziynet alacağı miktarı dava tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 78.630,00 TL'nin altında kalmaktadır. Bu nedenle davalı-karşı davacı kadın vekilinin reddedilen ziynet alacağı davasına yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Davalı-karşı davacı kadın vekilinin reddedilen yön dışında diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: a.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı-karşı davacı kadın vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

b. Her ne kadar İlk Derece Mahkemesince, "kadının erkeğe hakaret ettiği, izne gelinen sürelerde sürekli kendi ailesinin yanında kalarak eşinin ailesini ziyaret etmekten kaçındığı, doğum olduğu gün oda süslerini toplattırarak eşi ve ailesini istemediğini söylediği; ... ise kadına ailesi yanında kadının göz rahatsızlığı bulunduğundan "kızınıza da çocuğa da bakamam" diyerek eşini ve çocuğunu istemediği, ... babasının sürekli taraflardan para istemesi nedeni ile aralarından anlaşmazlık çıktığı, evden ayrıldıktan sonra çocuğum bakımı ile ilgilenmediği" böylece boşanmaya sebebiyet veren olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğu kabul edilmiş ise de mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen kusurlu davranışlara göre boşanmaya neden olan olaylarda ... kadına nazaran daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Bu husus gözetilmeden yanılgılı kusur belirlemesi ve değerlendirme sonucu tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

c. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 174 üncü maddesinin birinci fıkrasında mevcut ve beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz yada daha az kusurlu olan tarafın, kusurlu taraftan uygun bir tazminat isteyebileceği, aynı maddenin ikinci fıkrasında boşanmaya sebebiyet vermiş olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevî tazminat isteyebileceği öngörülmüştür. Yukarıda (2-b) numaralı paragrafta açıklandığı üzere, evlilik birliğinin sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davalı-karşı davacı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, ... kusurlu eylemlerinin kadının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği ve boşanma sonucu bu eşin, en azından diğerinin maddî desteğini yitirdiği anlaşılmıştır. O halde, Mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddelerinde düzenlenen "hakkaniyet kuralları" da dikkate alınarak davalı-karşı davacı kadın yararına uygun miktarda maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak yazılı şekilde isteğin reddi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir. d.Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre velâyeti anneye verilen ortak çocuk yararına hükmedilen iştirak nafakası azdır. Mahkemece, 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı görülmüş ve bozmayı gerektirmiştir.

KARAR Açıklanan sebeplerle; 1.Davalı-karşı davacı kadının ziynet alacağı davasına yönelik temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE, 2.Davalı-karşı davacı kadının diğer temyiz itirazları yönünden; a. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının kusur belirlemesi, reddedilen tazminat talepleri ve iştirak nafakasının miktarı yönünden kadın yararına ORTADAN KALDIRILMASINA, b. İlk Derece Mahkemesi kararının kusur belirlemesi, reddedilen tazminat talepleri ve iştirak nafakasının miktarı yönünden kadın yararına BOZULMASINA, c. Davalı-karşı davacı kadının sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozmanın kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, Peşin alınan harcın istek halinde yatırana iadesine, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 02.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.