Yargıtay 2. Hukuk Dairesi 2024/7565 E. 2025/1412 K.

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi SAYISI : 2022/1455 E., 2024/1196 K. DAVA TÜRÜ : Ziynet Alacağı İLK DERECE MAHKEMESİ : Manisa 2. Aile Mahkemesi SAYISI : 2021/798 E., 2022/208 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm; davacı kadın vekili tarafından ziynet alacağı davasının reddi yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: Türk Medeni Kanunu'nun 6 ncı maddesine göre, kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesinin birinci fıkrasına göre, kural olarak ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir. Davacı kadın, ziynetlerinin davalı erkek tarafından alındığını, bu hususu sunduğu mesaj kayıtları ile de kabul ettiğini iddia ederek aynen iade mümkün olmadığı takdirde bedel talebinde bulunmuştur. Davalı erkek ise ziynetlerin kendisinde olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur. İlk Derece Mahkemesince davacı tarafça tanık deliline dayanılmadığı, dinlenen davalı tanıklarının, dava konusu ziynet eşyalarının davacıda kaldığını beyan ettikleri, davalı tarafa ettirilen yeminde davalının altınların kendisinde olduğunu kabul etmediği, dosya arasına alınan facebook çıktılarında ise altınların davalının uhdesinde bulunduğuna ilişkin davalının bir kabulünün bulunmadığı, yapılan konuşmalarda davalının davacıyı anlaşmalı boşanmaya ikna etmeye çalıştığı', bu kapsamda "altın ziynet ve paraların hepsi senin olsun, başka isteğin varsa düşün'' şeklinde beyanlarından da anlaşıldığı, bu beyanlarının altınların kendisinde olduğunu kabule yeterli olmadığı iddiasını dosya kapsamında toplanan deliller ile ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacı kadının istinaf başvurusu esastan reddedilmiştir. Karar, davacı kadın tarafından temyiz edilmiştir. Somut uyuşmazlıkta iddia ve savunma doğrultusunda ispat yükü davacı kadındadır. Davacı kadın tanık deliline dayanmamış ise de mesaj kayıtları sunmuştur. Mesaj kayıtları incelendiğinde, "anlaşmalı olursa, ziynetlerin ve takıların, takılan paraların hepsi senin olsun ama başka bir şey talep ediyorsan son ve kesin kararını ver bana bir an önce olumlu olumsuz bir şeyler belirt, benim için fark eden bir şey yok, zaten belki takıları da alamayacaksın, o zaman senelerin boşa gidecek, gel mantıklı düşün üstünde ne takıldıysa hepsi senin, birer şahitle bu işi çözelim" şeklinde sözlerin yer aldığı, yine kadının "sen eşyaları ben yokken götürmen ve altınları gidip çekmenle gösterdin zaten niyetini" dediği, bu mesaja "tamam" şeklinde cevap verildiği, davalı erkeğin mesaj kayıtlarının içeriğini reddetmediği, her ne kadar İlk Derece Mahkemesince davalı erkeğe yemin teklif edildiği ve yeminin eda edildiği belirtilmiş ise de, ispatlanan hususlarda yeminin sonuç doğurmayacağı ve mesaj kayıtlarının içeriği dikkate alındığında ziynetlerin davalı erkeğin uhdesinde olduğunun kabulü gerekir. Kadının rızasıyla da olsa ziynetlerini geri istememek üzere erkeğe verdiği iddia ve ispat edilmedikçe, erkek bunları geri verme borcu altındadır. O halde, davacı kadının ziynet alacağı davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken reddi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

KARAR Açıklanan sebeplerle; 1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, 2.İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,Peşin alınan harcın istek halinde yatırana geri verilmesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,13.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.