Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2026/7313 E. 2026/11485 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2022/2004 E., 2023/930 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir." şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz nedenlerinin "değer azlığı hususunun mahkemece değerlendirilmediğine, şikâyetten vazgeçilmesine rağmen takdiri indirim nedenlerinin uygulanmadığına " ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında tekerrüre esas alınan İzmir 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.10.2016 tarihli ve 2016/319 Esas, 2016/514 Karar sayılı ve 13.01.2017 tarihinde kesinleşen ilâmın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1. maddesinde düzenlenen kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçundan verilmiş 2 yıl hapis cezası ile mahkûmiyete ilişkin olduğu ve anılan Mahkemenin 30.05.2023 tarihli ek kararı ile sanık hakkında verilen kamu davasının ertelenmesine dair karar verilmesi nedeni ile kovuşturma şartının gerçekleşmediği anlaşıldığından infazın durdurularak 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi uyarınca kamu davasının durmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında, ihlal şartının gerçekleşip gerçekleşmediğinin sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması hususunun 5275 sayılı Kanun'un 108/4. maddesi uyarınca infaz hâkiminin görevi kapsamında infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık hakkında kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, istinaf başvurusunun esastan reddi kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca İzmir 37. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin de İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.06.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.