Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/588 E. 2024/3998 K. – İş Yeri Dokunulmaz

BOZMA ÜZERİNE İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2023/226 E., 2023/577 K. ŞİKÂYETÇİLER : ..., ... SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlâli HÜKÜM : Düşme TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre, şikâyetçi ...'un şikâyetten vazgeçmesi nedeniyle, bu şikayetçi yönünden iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan düşme kararının verildiğinin anlaşılması karşısında, Tebliğnamedeki (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan iki farklı şikayetçiye yönelik ayrı ayrı cezalandırılması talebi ile dava açıldığı halde, sadece bir şikayetçiye yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu yönünden karar verildiği belirlenmiş olmakla, zamanaşımı süresi içerisinde diğer şikayetçi ...'ya yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan karar verilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanunun 6.maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesine eklenen 4. fıkra gereğince “hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçunun işlenmesi halinde, bu suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi için şikayet aranmaz” hükmü gereği, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun suç tarihi itibariyle şikâyete tabi olmadığı gibi uzlaştırma kapsamında da bulunmadığının anlaşılması karşısında; iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun 5237 sayılı TCK’nın 142/4 maddesi uyarınca şikâyete tabi olmadığı gözetilmeden şikâyetten vazgeçme nedeni ile düşme kararı verilmesi, Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.