Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/4928 E. 2025/4967 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2021/539 E., 2023/827 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; 1)Sanığın olay günü, önceden tanıdığı şikâyetçinin çalışmakta olduğu markete geldiği, arama yapmak için şikâyetçinin cep telefonunu istediği, daha sonra koşuyor gibi yaparak marketin üst katına çıkıp gittiği, telefonu da geri getirmediği olayda, sanığın eyleminin TCK’nın 142/2-h maddesinde tanımlanan bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış eşya hakkında hırsızlık suçu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 141/1. maddesi uyarınca hüküm kurulması, 2) Sanığın adli sicil kaydında yer alan Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/1677 Esas, 2013/910 Karar sayılı ilâmına konu 4733 sayılı Kanun'a muhalefet suçuna ilişkin mahkûmiyet hükmünün, mahkemesince tekerrüre esas alındığı, 18.06.2014 tarihli 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesi ile 4733 sayılı Kanun'un 8. maddesinin 4. fıkrasının mülga edildiği, mülga edilen madde metnine konu eylemin aynı tarihte 5607 sayılı Kanun'un 3. maddesinin 18. fıkrasında düzenlendiği ve en son olarakta mülga edilen madde metnine konu eylemin 5607 sayılı Kanun'un 3. maddesinin 5. ve 10. fıkrasında düzenlendiğinin anlaşılması karşısında, sanığın başkaca tekerrüre esas alınabilecek daha ağır hapis cezasını içeren sabıkası olmadığından, tekerrüre esas alınan bu ilâm ile ilgili yasal değişiklikler nedeniyle uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak, sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.