Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2024/1160 E. 2024/14169 K. – Hırsızlık

B O Z M A Ü Z E R İ N E MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2023/47 E., 2023/1255 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 05.08.2017 tarihli ve 30145 Mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 21. maddesiyle; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu 291. maddesinde düzenlenen 7 günlük temyiz süresi, 15 güne çıkarılmıştır. Dolayısıyla; 5271 sayılı Kanun'un temyiz hükümlerine tabi olan kararların temyiz süresi 15 gün olup, 05.08.2017 tarihli yasal değişikliğin yapıldığı tarihte ve sonrasında verilecek kararlar hakkında uygulanacaktır. Fakat 20 Temmuz 2016 tarihinden önce verilen kararlar ve bu kararlarla ilgili Yargıtayın bozma kararları sonrasında yapılan yargılamaya göre verilecek yeni kararlar, 1412 sayılı mülga Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nda yer alan temyiz hükümlerine tabidir. 20 Temmuz 2016 tarihinden önce yerel mahkeme tarafından karar verilip de Yargıtayca yapılan temyiz incelemesinde bozulan bir karar sonrasında verilen yeni karara karşı da eski kanun yolu usûlü ve süresi olan 7 gün tatbik edilecektir. Mahkemece kısa karar ve gerekçeli kararda temyiz süresi 15 gün olarak belirtilerek sanık müdafii yanıltıldığından temyizin süresinde olduğu kabul edilmekle yapılan incelemede; Sanığın şikâyetçinin araç anahtarını iş yerindeki masanın üzerinden alıp, bu anahtarla aracı çalıştırıp götürmesi şeklinde gerçekleşen eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-d maddesine uymasına rağmen yazılı şekilde 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesinden uygulama yapılması, sonuç ceza değişmediğinden ve Mahkemenin 18.06.2015 tarihli ilk kararıyla sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/2-d maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu kararın sanık müdafii ile hırsızlık suçundan aleyhe olarak Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edildiği, mahkemenin 03.12.2020 tarihli kararıyla da sanığın 5237 sayılı Kanun'un 142/2-d maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılması nedeniyle sanığın kazanılmış hakkı olmadığından 5 yıl hapis cezası yerine yazılı şekilde 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, uyulan bozmaya, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.