Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/27581 E. 2024/4853 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2020/826 E., 2020/1532 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Gaziantep 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.07.2018 tarihli ve 2018/100 Esas, 2018/503 Karar sayılı kararı ile hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerinin sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 06.11.2019 tarihli ve 2018/3505 Esas, 2019/1656 Karar sayılı kararı ile, istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verildiği, anılan kararın temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 16.09.2020 tarihli ve 2020/5989 Esas, 2020/8915 Karar sayılı kararı ile iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçları bakımından temyiz isteminin reddine dair ek kararın onanmasına, hırsızlık suçu bakımından ise "sanığa zorunlu müdafi atanması gerektiğinden" bahisle bozma kararı verildiği, bozma ilâmından sonra Gaziantep 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.12.2020 tarihli ve 2020/826 Esas, 2020/1532 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/3. maddesi uyarınca doğrudan temyize tâbi olup Yargıtay tarafından incelenmesinin gerekeceği hâlde, hükmün istinaf kanun yoluna tâbi olduğundan bahisle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderildiği ve 13.10.2021 tarihli, 2021/1405 Esas, 2021/1575 Karar sayılı kararı ile bozma kararı verildiği, daha sonra Gaziantep 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.09.2022 tarihli ve 2021/1291 Esas, 2022/736 Karar sayılı mahkûmiyet kararının verildiği, bu kararın da istinaf kanun yoluna tabi olduğundan bahisle, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 09.05.2023 tarihli ve 2022/2787 Esas, 2023/541 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, yukarıda belirtildiği üzere, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 13.10.2021 ve 09.05.2023 tarihli kararları ile Gaziantep 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.09.2022 tarihli kararının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu anlaşılmakla; Gaziantep 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2020 tarihli ve 2020/826 Esas, 2020/1532 Karar sayılı hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne hasren yapılan incelemede; 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin sanığın savunmasının müdafi huzurunda alınmayıp savunma hakkının kısıtlandığına ve sanığa katılanın zararının gidermesi hususunda süre verilmediğine ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik -ancak aynı Kanun'un 289. maddesinin birinci fıkrası ve birinci fıkrasının (h) bendindeki düzenlemeler ile hukuka kesin aykırılık hallerinin var sayıldığı durumlarda temyiz dilekçesi veya beyanında bu husus gösterilmiş olmasa dahi Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.05.2020 tarihli ve 2019/20-358 Esas, 2020/197 Karar sayılı içtihadında da belirtildiği gibi hiçbir temyiz nedeni içermediği tespit edilen bir temyiz başvurusu bakımından 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde yer alan hukuka kesin aykırılık hallerinin kendiliğinden gözetilemeyeceği, ancak bir temyiz nedeninin varlığı hâlinde mutlak hukuka aykırılık hâlleri kapsamında temyiz incelemesi yapılabileceğinden hukuka kesin aykırılık sebebiyle hükmün bozulacağı hususu da nazara alınarak- yapılan incelemede; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2021 tarihli, 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesi uyarınca sanığın savunmasının kendisine atanan müdafi huzurunda alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun'un 304/4. maddesi uyarınca dosyanın Gaziantep 12. Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.