Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2023/18352 E. 2025/21241 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/1059 E., 2022/2294 K. SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, kararın usul ve yasalara aykırı olduğuna, lehe hükümlerin uygulanmadığına ve sanığın müsnet suçu işlediğine dair dosyada mahkûmiyete yeter delil bulunmadığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 07.01.2021 tarih ve 2021/606 Esas sayılı iddianamesinde dava konusu eylem; "...müşteki ...'a ait 63 FM ... plaka sayılı aracın çalınması olayına ilişkin olarak Cumhuriyet Başsavcılığımızca başlanılan soruşturma kapsamında; müşteki ...'ın alınan ifadesinde; olay tarihinde İbrahim ve İbrahim'in arkadaşı ile parka giderek oturduklarını, o esnada İbrahim'in kendisine sigara verdiğini, sigarayı içtikten sonra bayıldığını, uyandığında aracını park ettiği yerde bulamadığını..." şeklindeki anlatımı ile hırsızlık suçunu oluşturduğundan bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu 142/2-h ve 143/1. maddeleri gereğince cezalandırılması talebiyle kamu davası açıldığı; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 148. maddesinin üçüncü fıkrasında "Mağdurun herhangi bir vasıta ile kendisini bilmeyecek ve savunamayacak hâle getirilmesi de, yağma suçunda cebir sayılır" hükmü ve aynı fıkranın madde gerekçesinde "..Örneğin mağdurun hipnoz edilmesi, mağdura uyku ilacı içirilerek kendinden geçirilmesi halinin de cebir sayılacağı.." birlikte değerlendirilerek somut olay incelendiğinde; katılanın aşamalardaki anlatımları ve tüm dosya kapsamına göre, suç tarihinde sanık ve katılanın birlikte oturdukları parkta sanığın katılana sigara verdiği ve katılanın bu sigarayı içtikten sonra bayıldığı, uyandığında aracını park ettiği yerde bulamadığının ve aracın daha sonra sanığın kullanımındayken kolluk güçlerince yakalandığının anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin "yağma" suçunu oluşturup oluşturmayacağına dair delilleri takdir ve tartışmanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesince yapılması gerektiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla hırsızlık suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması, Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereğince açıklanan nedenle Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK'nın 307/5. maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, dava dosyasının aynı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Gaziantep 22. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.11.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.