Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2021/13162 E. 2023/9204 K.

İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2015/871 E., 2016/158 K. SUÇTAN ZARAR GÖREN : Adalet Bakanlığı SUÇLAR : Kamu malına zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, beraat TEMYİZ EDENLER : Sanık ... suçtan zarar gören Adalet Bakanlığı vekili TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Suçtan zarar gören kurum vekilinin temyiz isteminin sadece sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede, 1)Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan beraat hükmüne ilişkin suçtan zarar gören Adalet Bakanlığı vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde: Adalet Bakanlığının görevi yaptırmamak için direnme suçundan doğrudan zarar görmemesi nedeniyle sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığından, Adalet Bakanlığı vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 317. maddesi gereği, REDDİNE, 2)Sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin sanığın temyiz talebinin incelenmesinde: 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, sanık hakkında aynı Kanun'un 152/1-a maddesi uyarınca belirlenen 1 yıl 6 ay hapis cezasından, aynı Kanun'un 152/2-a maddesi uyarınca yarı oranında arttırım yapılırken 1 yıl 15 ay yerine, 2 yıl 3 ay olarak fazla hapis cezası tayin edilmiş ise de; sonraki uygulama sebebiyle sonuç ceza doğru olduğundan bu husus bozma nedeni yapılmamış dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak; Sanık hakkında tekerrür uygulamasına esas alınan Iğdır 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/374 Esas, 2013/369 Karar sayılı ilâmın kesinleşme şerhinin mahkemesi tarafından kaldırılarak Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 24.03.2016 tarihli ve 2016/2499 Esas, 2016/5498 Karar sayılı ilâmı ile bozulmasına karar verildiği, buna göre tekerrüre esas alınamayacak olması karşısında, sanığın adlî sicil kaydında görülen Iğdır Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2009/162 Esas, 2010/69 Karar sayılı 18.12.2014 kesinleşme tarihli 5237 sayılı Kanun'un 149/1. maddesi gereği hükmedilen 5 yıl hapis cezasının tekerrüre esas alınabileceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından tekerrüre esas alınan ilâm kısmı çıkartılarak, yerine "Iğdır Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2009/162 Esas, 2010/69 Karar sayılı ilâmının tekerrür uygulamasına esas alınmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usûl ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, şartlı tahliye süresi bakımından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca, Iğdır 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/374 Esas, 2013/369 Karar sayılı ilâmındaki ceza süresi dikkate alınmak suretiyle, sanığın kazanılmış hakkın gözetilmesine, 14.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.