Yargıtay 2. Ceza Dairesi 2016/9515 E. 2018/9876 K. – Hırsızlık

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık HÜKÜM : Mahkumiyet Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarında başvurulacak kanun yolu, mercii, başvuru şekli, süresi ve bu sürenin başlangıcının açıkça ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde gösterilmesi gerektiği halde, suça sürüklenen müdafiinin huzurunda verilen kararda, “kararın tebliğ/tefhim tarihinden itibaren temyiz edilebileceğinin” belirtilmesi karşısında, kendisine ayrıca tebliğ edilen kararı süresinde tebliğ eden suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin süresinde olduğu ve bu nedenle, Mahkemenin temyiz isteminin reddine dair 05/01/2015 ve 2013/ 397 Esas - 2014/ 953 Karar sayılı ek kararının yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede; Suça sürüklenen çocukların müştekinin kilitli olarak bıraktığı aracının kapısını açarak ittirmek suretiyle çalmaya çalışmaları şeklinde gerçekleşen eylemleri TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu halde, aynı Yasa'nın 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması iki bentte öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının aynı olması nedeniyle sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 19/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.