Yargıtay 15. Ceza Dairesi 2011/22627 E. 2013/5951 K. – Güveni Kötüye

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi SUÇ : Güveni kötüye kullanma HÜKÜM : Mahkumiyet Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden almak, hırsızlık suçunun temel şeklidir. Taşınır malın alınmasının suç oluşturabilmesi için, zilyedinin rızasının bulunmaması gerekir. Güveni kötüye kullanma suçunda ise, başkasına ait olup da, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyetliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde, kendisinin veya başkasının yararına olarak, zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunan veya bu devir olgusunu inkar eden kişi, şikayet üzerine, cezalandırılmaktadır. Zilyetlik rızayla faile devredilmelidir. Somut olayda; sanığın, müştekiden aldığı telefonu kullandıktan sonra iade etmediği iddia edilen olayda, sanığın aşamalarda "kullanmak için 3-4 günlüğüne geçici bir süre için telefonu aldım"ve müştekinin de kovuşturma sırasında "sanığa kız arkadaşı ile buluşacağını söylemesi üzerine telefonu verdim." şeklindeki beyanlarından suça konu telefonunun zilyetliğinin sanığa devredildiğinin anlaşılması karşısında tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmeyerek; eylemin güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu anlaşılmakla; Hüküm verildikten sonra, müştekinin, 16/02/2009 havale tarihli dilekçeyle şikayetten vazgeçtiği dikkate alındığında, sanığa yüklenen güveni kötüye kullanma suçunun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olduğu gözetilerek, sanığın vazgeçmeyi kabul ettiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkındaki kamu davasının 5237 Sayılı TCK'nın 73/4. maddesi uyarınca düşürülmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak bu durum aynı kanunun 322. maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkındaki kamu davasının 5237 Sayılı TCK'nın 73/4 ve CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE, 02/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.