Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2023/2401 E. 2024/312 K.

B O Z M A Ü Z E R İ N E İNCELENEN KARARIN MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat DAVA TARİHİ : 18.12.2015 KARAR : Davanın reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Dairemizce verilen bozma kararı üzerine mahkemece kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereği yürürlükte bulunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun’la yapılan değişiklikten önceki 427 nci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ 1. Davacı vekili 18.12.2015 tarihli dava dilekçesinde özetle; davacının uyuşturucu madde imal ve ticareti suçundan 08.04.2015 - 01.10.2015 tarihleri arasında tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda davacının eyleminin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçu kapsamında kaldığı değerlendirilerek 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedildiğini ve bu hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğini belirtmiş, bu kapsamda davacının tutuklu kaldığı süre için 4.500,00 TL maddi ve 4.500,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte ödenmesini talep etmiştir. 2. Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.03.2016 tarihli ve 2015/298 Esas, 2016/63 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir. 3. Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.03.2016 tarihli ve 2015/298 Esas, 2016/63 Karar sayılı kararının davacı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 07.06.2022 tarihli ve 2021/3801 Esas, 2022/4504 Karar sayılı kararı ile "davacı hakkında mahkemece belirlenen 5 yıllık denetim süresinin inceleme sırasında dolduğu anlaşılmakla, davacı hakkında düşme kararı verildiğinin tespit edilmesi halinde, açıklanması geri bırakılan 1 yıl 8 aylık hapis cezasından fazla tutukluluğu söz konusu olmadığından açılan davanın reddine, davacının beraatine karar verildiğinin anlaşılması halinde ise tutuklu kaldığı süreye ilişkin maddi ve manevi tazminata hak kazanacağı göz önünde bulundurulduğunda, denetim süresi sonucunda ne şekilde karar verildiğinin araştırılması" gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir. 4. Bozma kararı üzerine Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.12.2022 tarihli ve 2022/353 Esas, 2022/479 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir. 5. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 03.03.2023 tarihli tebliğnamesi ile hükmün onanmasını talep etmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacı vekilinin temyiz isteği; davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğine ilişkindir. III. DAVA KONUSU Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesi gerekçesinde "Daha önce mahkememizce tazminat talebinin dayanağı olan Siverek Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/110 Esas – 2015/223 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan 08.04.2015 - 01.10.2015 tarihleri arasında 176 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda davacının eyleminin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçu kapsamında kaldığı değerlendirilerek 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin mahkumiyetine dair hükmün CMK'nın 231/5. maddesi gereğince açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 08.10.2015 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle davanın yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanununa tabi olduğu anlaşılmakla; Davacının 4.500,00 TL maddi, 4.500,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece, davacı hakkında yapılan yargılama sonunda mahkumiyet hükmü verilerek bu hükmün açıklanmasının geri bırakılması nedeniyle CMK'nın 141 ve devamı maddeleri gereğince dava açma şartının oluşmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verildiği, Bozma ilamı sonucunda mahkememizce yargılamaya devam olunduğu, Siverek 1. Ağır Ceza Mahkemesinin müzekkere cevabında sanık hakkında düşme kararı verildiğinin bildirildiği, gerekçeli karar ve kesinleşme şerhinin işbu dosyamıza gönderildiği, Davacı hakkında mahkemece belirlenen 5 yıllık denetim süresinin inceleme sırasında dolduğu anlaşılmakla, davacı hakkında düşme kararı verildiği tespit edilmekle, açıklanması geri bırakılan 1 yıl 8 aylık hapis cezasından fazla tutukluluğu söz konusu olmadığından açılan davanın reddine karar verilerek aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." denilmiştir. IV. GEREKÇE 1.Tazminat talebinin dayanağı olan Siverek Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/110 Esas – 2015/223 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan 08.04.2015 - 01.10.2015 tarihleri arasında 176 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda davacının eyleminin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçu kapsamında kaldığı değerlendirilerek 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin mahkumiyetine dair hükmün CMK'nın 231/5. maddesi gereğince açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 08.10.2015 tarihinde kesinleştiği, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın Siverek 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 05.02.2021 sayılı ek kararı ile kaldırılarak davacı hakkındaki davanın düşmesine karar verildiği ve kararın 04.03.2021 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle davanın yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142 inci maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır. 2. Tazminata esas ceza dosyası kapsamında, davacı hakkında açıklanması geri bırakılan hükmün Siverek 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 05.02.2021 sayılı ek kararı ile kaldırılarak davacı hakkındaki davanın düşmesine karar verildiği göz önünde bulundurulduğunda, davacının tutuklulukta geçirdiği sürenin hakkında verilen hapis cezasından az olması nedeniyle tazminat isteme koşullarının oluşmadığı anlaşılmakla davanın reddine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.12.2022 tarihli ve 2022/353 Esas, 2022/479 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesi neticesinde herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.01.2024 tarihinde karar verildi.