Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2023/114 E. 2025/798 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2021/1203 E., 2022/1250 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutukluluk kararı verilmesi, tutukluluk devam kararlarının gerekçesiz olması nedeniyle 250.000 TL maddi, 250.000 TL manevi tazminatın gözaltına alınma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin henüz davacı hakkında kesinleşmiş beraat yada kovuşturmaya yer olmadığı kararı bulunmadığı, yargılamanın derdest olduğu, bu aşamada tazminat isteme koşullarının oluşmadığından bahisle reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davacının haksız olarak gözaltına alındığı ve tutuklandığına, tutukluluk devam kararlarına yapılan itirazların matbu gerekçelerle reddedildiğine, davacının talebinin asıl davanın sonucuna bağlı olmadığına, bu itibarla maddi ve manevi tazminat isteme koşulları oluşmasına karşın davanın reddine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir. III. DAVANIN KONUSU İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Şanlıurfa 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2020/217 Esas sayılı ceza dosyası kapsamında; davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 12.03.2020 tarihinde gözaltına alındığı, 17.03.2020 tarihinde tutuklandığı ve 11.12.2020 tahliyesine karar verildiği, davacı hakkında henüz kesinleşmiş bir beraat kararı bulunmadığı, karar tarihi itibariyle davacı hakkında yürütülen yargılamanın derdest olduğu, bu itibarla kanunda öngörülen yasal şartların oluşmadığı belirlenerek davanın reddine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır. IV. GEREKÇE VE KARAR Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davacı vekilinin sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak; İlk derece mahkemesince davacı hakkında tutuklama kararının dayanağı olan Şanlıurfa 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2020/217 Esas sayılı dosyasında yürütülen yargılamanın derdest olduğu, henüz davacı hakkında verilmiş beraat yada kovuşturmaya yer olmadığı kararı bulunmadığı, bu haliyle tazminat isteminin 5271 sayılı CMK'nın 141 ve devamı maddelerinde belirtilen şartları taşımadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; davacının tazminat talebinin dayanağının haksız olarak gözaltına alınma, tutuklama ve tutukluluğun matbu gerekçelerle reddedilmesine ilişkin olduğu ancak bu hususta ilk derece mahkemesince bir değerlendirme yapılmadığı anlaşılmakla; davacının iddialarının 5271 sayılı CMK’nın 141/l-a maddeleri gereğince değerlendirilerek davacının tazminata hak kazanıp kazanmadığının karar yerinde tartışılması gerektiği gözetilmeden yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi, Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/2-a maddesi uyarınca Şanlıurfa 1. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.01.2025 tarihinde karar verildi.