Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2022/10024 E. 2026/5540 K.

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi SAYISI : 2022/1327 E., 2022/1673 K. DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin 5271 sayılı CMK'nın 141/1-b bendi, işkence ve kötü muamele nedeniyle 5.000,00 TL maddi ve 211.000,00 TL manevi tazminatın ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ Davacı vekilinin temyiz sebepleri; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, davacının makul süre içerisinde hakim karşısına çıkartılmadığına, işkence, insanlık dışı ve aşağılayıcı muameleye maruz bırakıldığına, tazminat davası için gerekli yasal koşulların oluştuğuna ve davanın kabulüne, talep edilen tazminat miktarına hükmedilmesine, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin karşı tarafa tahmiline ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/123 Esas sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 01.01.2011-11.01.2017 tarihleri arasında 10 gün gözaltında kaldığı, yargılamanın devam etmekte olduğu ve henüz tamamlanmadığı ancak davacının haksız gözaltıdan kaynaklı olan maddi ve manevi tazminat talebinin incelenmesinin asıl davanın sonucu beklenmeden mümkün olduğu, CMK'nın 141/1-b maddesi uyarınca, kanunî gözaltı süresi içinde hâkim önüne çıkarılmayan kişilerin maddi manevi tazminat hakkı bulunduğu ancak gözaltı tarihinde yürürlükte bulunan 23.07.2016 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanan 667 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile gözaltı süresinin azami 30 güne çıkartıldığı, bu açıdan değerlendirildiğinde yasal olarak hukuk normları dışında bir gözaltı süresi bulunmadığı, davacı vekili tarafından ileri sürülen işkence ve kötü muamele iddiası yönünden herhangi bir somut delil ortaya konulmadığı gibi CMK'nun 141 vd. maddesi uyarınca tazminat istemine konu yapılamayacağı, bu yöndeki iddianın genel hükümler çerçevesinde yargılamaya konu edinilebileceği değerlendirilmiş, koşulları oluşmayan davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat şartlarının oluşmadığının tespit edildiği anlaşılmakla, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesi kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.06.2026 tarihinde karar verildi.