Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2020/4000 E. 2022/1800 K.

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle öldürme Hüküm : TCK’nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: “21/10/2014” olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında yanlış yazılması, mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmekle bozma nedeni yapılmamıştır. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmayarak, bozma nedeni yapılmamıştır. Dosya içeriğine göre, olay günü, gündüz vakti, açık havada, meskun mahalde, sanığın sevk ve idaresindeki otomobil ile iki yönlü yan yol üzerinde, yaklaşık 53 metre önce “yaya çıkabilir” ve “yavaş” trafik işaret levhaları ve hız kesici kasislerle uyarıldığı halde, beyanına göre 80 - 90 km/saat hızla seyir halindeyken, otel girişi önüne geldiğinde, seyrine göre sağından karayolu kenarında bulunan kaldırımdan yan yola inerek karşıdan karşıya geçmek isteyen yayaya aracının ön orta kısımları ile çarpması sonucu yayanın ölmesi ile sonuçlanan olayda, yayanın asli kusurlu olduğu anlaşılmakla; Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın ekonomik durumunun zayıf olduğuna, mahkumiyet kararının bozulması isteğine yönelik temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 09.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.