Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2020/11719 E. 2024/6525 K.

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2011/417 E. 2016/371 K. SUÇ : Taksirle öldürme HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü: I. HUKUKÎ SÜREÇ Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 53/1 maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanık müdafinin temyiz sebepleri; Eksik inceleme sonucu hatalı kusur tayini ile sanık hakkında beraat hükmü yerine mahkumiyet hükmü kurulmasının, fazla ceza tayininin ve koşulları bulunduğu halde lehe hükümlerin uygulanmamasının hukuka aykırı olduğu ile re'sen dikkate alınacak nedenlere ilişkindir. III. OLAY VE OLGULAR Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; .... San. Tic. Ltd. Şti'nin yetkili müdürü ve sahibi olan sanığa ait inşaatın 2.katında kalıp sökme işi yapıldığı esnada 3.katta duvar örme işinde çalışan işçi ...'nün, 3.kat ile 2. kat arasında bulunan havalandırma boşluğunda bulunan ve destek kalıbı sökülmüş, altı boş durumdaki demir panoya basması üzerine yaklaşık 6 metre yükseklikten 1.kat zeminine düşmesi sonucu öldüğü, Adli Tıp Kurumu İzmir Grup Başkanlığı Morg İhtisas Dairesinin 16/09/2011 tarihli raporunda "Kişinin ölümünün kafa travmasına bağlı kafatası kubbe ve kaide kemik kırıkları ile beyin kanaması sonucu meydana gelmiş olduğu"nun bildirildiği olayda, dosya içeriğinde mevcut bulunan, 21/05/2013 tarihli İstanbul Teknik Üniversitesi öğretim üyelerinden oluşan üç kişilik bilirkişi heyet raporu doğrultusunda, ilgili eğitimleri vermediği, yüksekte çalışma ekipmanlarını ölene temin etmediği ve bu konuda bilgilendirme yapmadığı, inşaat alanında iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerini sağlamadığı için sanık ...'nin asli kusurlu olduğu kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1.maddesindeki taksirle öldürme suçundan, mahkumiyet kararı verilmiştir. IV. GEREKÇE ve KARAR Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülen temyiz sebeplerinin kabulü ile; 1-CMK'nın ''Hükmün gerekçesinde gösterilmesi gereken hususlar'' başlıklı 230. maddesinin 1-d bendinde; cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adlî para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususlara ilişkin istemlerin kabul veya reddine ait dayanakların gerekçede gösterilmesi gerektiği düzenlemesine yer verilmiş; yine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.09.2018 tarihli ve 2015/4-1163 Esas-2018/382 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere; hüküm bölümünde CMK'nın 230. ve 232. maddeleri uyarınca cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adli para cezası veya tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına ya da bu hususlara ilişkin taleplerin kabul veya reddine ait dayanakların açıkça gösterilmesi zorunluluğu bulunmakta olup; dosya içeriğine göre, yapılan yargılama aşamasında lehe hükümlerin uygulanması talebi bulunan, adli sicil kaydı temiz olan ve duruşmalara yansıyan olumsuz davranışı bulunmayan sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 50/4 maddesinde belirtilen paraya çevirme hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması, 2-5237 sayılı TCK'nın 53/1 maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden, taksirle öldürme suçundan hüküm kurulurken anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmedilmesi, kanuna aykırı olup, Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.11.2024 tarihinde karar verildi.