Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2016/4162 E. 2017/9511 K.

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle yaralama Hüküm : TCK’nın 89/1, 89/2-b, 62 , 52/4, 53/6.maddeleri uyarınca mahkumiyet Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın kusur tespitine, eksik incelemeye, lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak; 1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (b) bendinde yer alan ''suçun işlenmesinde kullanılan araçlar'' gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi, 2- Katılan hakkında, Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığınca düzenlenen rapora göre, hayati tehlike geçirecek, duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olacak ve yüzde sabit iz olacak şekilde yaralandığı halde, uygulama maddesi olan TCK'nın 89/2-a-d-e maddesinin hükümde gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması, Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün birinci paragrafındaki “ suçun işlenmesindeki araçlar” ibaresi ile ikinci paragrafındaki “ 89/2-b” ibaresinin hükümden çıkarılması ile ikinci paragrafa “89/2-a-d-e” ibaresinin yazılması suretiyle, diğer yönleri usul ve Kanuna uygun olan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.