Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2013/11392 E. 2013/30309 K.

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi Suç :Taksirle Yaralama Hüküm :TCK'nın 89/1, 2-a-b-e, 22/3, 62, 50/1-a, 52/4 maddeleri gereğince mahkumiyet. Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: TCK'nın 89/1 maddesinde hapis cezası ile adli para cezasının seçimlik olarak düzenlendiği, her somut olaya göre mahkeme hakiminin bu cezalardan uygun olanını seçebileceği, dosyamızda ise "sanığın adli sicil kaydına yansıyan sabıkasız geçmişi nazara alınarak " gerekçesi ile adli para cezasının seçildiği anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sanığın kusursuz olduğuna, bilinçli taksirin unsurlarının gerçekleşmediğine, katılan vekilinin ise sanığa verilen cezanın paraya çevrilmemesi gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak; Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, sanığın asli kusurlu olduğunun mahkemece de kabul edildiği somut olayda, sanığın taksirinin yoğunluğu suç mağdurunun hayati tehlike geçirip, hayat fonksiyonlarını Ağır (5) derecede etkileyecek kemik kırığı ve duyularından ya da organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde yaralandığı gözetilerek, alt sınırdan daha fazla uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi, Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeple 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki isteme uygun olarak BOZULMASINA, 23.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.