Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2012/15389 E. 2013/7310 K.

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle Yaralama Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 2-b, 62, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğincemahkumiyet Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusurlu olmadığına, katılan vekilinin ise sanığa az ceza verildiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak; Sanığın suç tarihinde sevk ve idaresindeki oto ile İzmit merkezinden İstanbul istikametine doğru D 100 karayolunda seyir halinde iken, yola giren yayaya çarpması şeklinde gerçekleşen olayda sanığın tali kusurlu olmasına karşın meydana gelen zararın niteliği dikkate alındığında hükmedilen cezada bir isabetsizlik görülmemiş ise de; tali kusurlu olan sanığın mahkemece asli kusurlu olarak kabul edilmesi, Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükümdeki “sanığın asli 1. derece kusurlu” olduğuna ilişkin kısmın “tali 2. derece” değiştirilmesine, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.