Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2011/8827 E. 2012/17697 K.

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : 2863 Sayılı Kanuna Aykırılık Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 74/2, 5237 sayılı TCK'nın 53 maddeleri uyarınca mahkumiyet 2863 Sayılı Kanuna Aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü: Soruşturma aşamasında Cumhuriyet Savcılığı'nın talebi üzerine Karabük Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğü uzmanlarınca olay yerinde yüzey araştırması yapıldığı, araştırma sonucu düzenlenen 09/06/2008 tarihli rapora göre, olay yerinde geniş bir alana yayılmış vaziyette bulunan seramik ve kemik parçalarının, alanın nekropol olduğunu düşündürdüğü, bu rapor çerçevesinde Kurul'un 20/06/2008 tarihli kararı ile kazı yerinin, 3. derece arkeolojik sit alanı olarak tesciline karar verildiği, her ne kadar sanat tarihi uzmanı bilirkişi tarafından düzenlenen raporda söz konusu yerin arkeolojik sit alanı yapılanmasına sahip olmadığı belirtilmiş ve eylem, bölgenin sit alanı olarak tescilinden önce gerçekleştirilmiş ise de, olay yerinin nekropol özelliği gösterdiğine dair Kurul uzmanlarınca düzenlenen rapor dikkate alındığında, bu yerin tescil edilmiş olup olmamasına bakılmaksızın 2863 sayılı Kanunun 6. maddesi kapsamında korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı olarak kabulü gerektiği, bu kapsamda sanığın eylemi ile ilgili lehe kanun karşılaştırmasının 5728 sayılı Kanun ile değişmeden önceki 2863 sayılı Kanunun 74/1. cümlesi ile 5728 sayılı Kanun ile değişik 2863 sayılı Kanunun 74/1-1. cümlesi arasında yapılması ve sanık hakkında lehe olan ikinci düzenlemenin uygulanmasına karar verilmesi gerektiği, mahkemenin kabulü gibi olay yerinin sit alanı ya da korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı olmaması halinde ise, mukayesenin 5728 sayılı Kanun ile değişmeden önceki 2863 sayılı Kanunun 74/2. cümlesi ile 5728 sayılı Kanun ile değişik 74/1-2. cümlesi arasında yapılıp sanık hakkında lehe olan ilk düzenlemenin uygulanması gerektiği gözetilmeksizin, eylemin nitelendirilmesinde hataya düşülerek yanlış kanun maddeleri arasında mukayese yapılmak suretiyle sanığa eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış olup tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, atılı suçun unsurlarının oluşmadığına, hakkında lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak; 5237 sayılı TCK’nın 53/3 maddesi uyarınca sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, hak yoksunluğu süresinin koşullu salıverilme tarihine kadar olması gerektiğinin gözetilmemesi, Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının altıncı bendinin “5237 sayılı TCK' nın 53/3 maddesi uyarınca, aynı Kanunun 53/1-c maddesinde belirtilen kişisel hak yoksunluğunun, sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından koşullu salıverilme tarihine kadar, diğer bentlerde belirtilen hak yoksunluklarının ise mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanmasına” şeklinde düzeltilmesi ile hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13/07/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.