Yargıtay 12. Ceza Dairesi 2011/20217 E. 2012/13106 K.

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi Suç : Taksirle Öldürme Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/2-4.maddeleri gereğince mahkumiyet Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: 5271 sayılı CMK'nın 226/2. maddesi uyarınca cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanabileceği haller ilk defa duruşmada ortaya çıkarsa ek savunma hakkı verilmesi gerektiği, somut olayda ise sürücü belgesinin geri alınmasının yargılamanın başından beri verilen cezaya ek olarak uygulanabilir nitelikte olup ek savunma gerektirmediği ayrıca iddianamede sanık hakkında 2918 sayılı Kanun'un 119/2. maddesinin uygulanmasının talep edildiği anlaşılmakla tebliğnamedeki bu hususa yönelik bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin ve katılanlar vekilinin sair nedenlere ilişkin yerinde görilmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak; Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 34, 230 ve 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 308. maddeleri gereğince mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde gerekçeli olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirebilmesi için kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun nelerden ibaret olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken, bu ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun olarak hüküm kurulması, Kabule göre de; 1- İki sınır arasındaki temel ceza belirlenirken, suçun işleniş biçimi, sanığın asli kusurlu olması, olayda bir kişinin ölmesi, maddede öngörülen cezanın üst sınırı da nazara alınmak suretiyle adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığa alt sınırdan ceza verilerek sanık hakkında eksik ceza tayini, 2- Sanığa verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının uzun süreli olması nedeniyle cezanın adli para cezasına çevrilirken yasal dayanağı olan 5237 sayılı TCK'nın 50/4. maddesinin gösterilmemesi, 3- Gerekçeli karar başlığına suçun işlendiği yerin ve zaman diliminin yazılmaması, 4- Usulüne uygun şekilde başvurarak katılan sıfatını kazanmış olan, şikayetçiler Haydar Öztek ve Fidan Eren'in katılan olarak, gerekçeli karar başlığında gösterilmemiş olması, 5- Hapis cezasından çevrilen gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi sırasında adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısının gösterilmemiş olması, Kanuna aykırı, sanık müdafinin ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 24.05.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.