Yargıtay 11. Hukuk Dairesi 2023/6590 E. 2024/7714 K.

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi SAYISI : 2021/1036 Esas, 2023/1081 Karar HÜKÜM : Esastan ret İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi SAYISI : 2020/47 E., 2021/84 K. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: KARAR I. DAVA Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin tanınmış “...” esas unsurlu markalarının bulunduğunu, davalı şirketin “...” ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, başvuruya yaptıkları itirazın sadece 41. sınıftaki hizmetler yönünden kabul edildiğini, itirazlarının kısmen reddi yönünden bu karara yaptıkları itirazın ise Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu'nun (YİDK) kararıyla nihai olarak reddedilmiş olduğunu, oysa taraf markalarının ayniyet derecesinde benzediğini, markaların aynı mal ve hizmetlerde kullanılacağını, davalı firmanın marka başvurusunun kötü niyetli olduğunu ve aynı zamanda davacının tescilli markalarıyla haksız rekabet yarattığını, başvurunun 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin beşinci fıkrası uyarınca da reddinin gerektiğini, davalı şirketin markasında “...” ibaresini geçirerek ...’da faaliyet gösteren, davacıyla bağlantılı bir firma intibası yaratmaya çalışmasının da davalının kötü niyetinin açık bir tezahürü olduğunu, müvekkilinin “...” ibareli markalarının seri marka oluşturduğunu, “...” ibaresinin aynı zamanda müvekkilinin ticaret unvanının özü olduğunu, bu nedenle davacının “...” ibaresi üzerinde gerçek hak sahibi bulunduğunu ileri sürerek YİDK’in 02.01.2020 tarih ve 2019-M-11470 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir. II. CEVAP 1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; davacının kötüniyet iddialarının doğru olmadığını, tarafların birbirlerinden çok farklı iki sektörde, sağlık ve güvenlik sektörlerinde faaliyet gösteriyor olmasından dolayı davalının davacının markasının tanınmışlığından haksız yarar elde etmesinin ve haksız rekabet yapmasının da mümkün olmadığını, marka başvurusunun “...” değil “... AŞ ... Güvenlik Anonim Şirketi” ibarelerini ihtiva ettiğini, davacının markalarında geçen “...” ibaresinin ayırt edici niteliğinin son derece düşük olduğunu, bu ibarenin davacının faaliyetleri nedeniyle anlamını kazanmış bir ibare olmadığını, davacının markasının davalı kurum nezdinde “tanınmış marka” statüsüne de alınmadığını, taraf markalarının birbirinden çok farklı emtia sınıflarını kapsadığını, "..." ibaresini taşıyan binlerce marka bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir. 2.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir. III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI İlk Derece Mahkemesince, dava konusu taraf markaları arasında markaları arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel, sesçil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin, yargılama konusu mallar/hizmetler için ayırdığı satın alma/faydalanma süresi içinde, davalının başvuru markasını gördüğünde derhal ve hiç düşünmeden davacının markasından farklı bir marka olduğunu algılayabileceği, davacının "..." ibareli tescilli markalı mallarından/ hizmetinden yararlanmak isterken davalının "... AŞ+şekil" ibareli başvuru markalı malı/hizmetini satın almak/yararlanmak şeklinde bir yanılgı yaşamayacağı, başvuru konusu işaret ile davacı markası arasında işletmesel bağlantı olduğu ya da idari ve ekonomik açıdan birbiriyle bağlantılı işletme tarafından piyasaya sunulan markalı mallar / hizmetler algısı da oluşmayacağı, taraf marka işaretleri benzemediğinden 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrasındaki iltibasın bulunmadığı, davacı tarafın önceye dayalı kullanım ve gerçek hak sahipliği iddialarını kanıtlayamadığı gibi kötü niyet iddiasının da kanıtlanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince istinaf edilmiştir. IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI Bölge Adliye Mahkemesince, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir. V. TEMYİZ İNCELEMESİ 1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Dava, YİDK kararının iptali istem,ine ilişkindir. 2. İlgili Hukuk 1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 2.6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası. 3. Değerlendirme Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir. VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 05.11.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.